Aradan geçen zorlu iki haftanın ardından holding, yaşanan skandalın izlerini silmek ve yeni stratejik dönemi kutlamak üzere İstanbul’un en lüks otellerinden birinde büyük bir gala gecesi düzenlemişti. Basının ve iş dünyasının dev isimlerinin katıldığı gecede Alya, üzerindeki kusursuz siyah abiye elbisesiyle salonun girişinde tüm dikkatleri üzerine çekiyordu. Yaşadıkları o korkunç gecenin izleri hâlâ içindeydi ama o dik duruşundan asla ödün vermemişti.
Uraz, gecenin ilerleyen saatlerinde sahneye çıktı, elindeki mikrofonu alarak salondakilere hitap etti. Gözleri kalabalığın arasında doğrudan Alya’yı buldu.
"Bu şirket sadece projelere, bütçelere ve kâğıt üzerindeki başarılara dayanmıyor," dedi Uraz, sesi tüm salonda net bir şekilde yankılanırken. "Bu şirket; sadakate, inanca ve en önemlisi, ne olursa olsun boyun eğmeyen, hayatımın en büyük gücünü oluşturan o fevkalade kadına dayanıyor."
Salonda devasa bir alkış koparken Uraz sahneden indi, doğrudan Alya’nın yanına yürüdü. Herkesin gözü önünde Alya’nın önünde tek dizinin üstüne çöktü. Cebinden çıkardığı, parlayan elmas taşlı zarif yüzüğü uzattı. "Benimle bu hayatı, bu savaşları ve bu sonsuzluğu paylaşmaya var mısın, Alya?"
Alya gözlerinden süzülen mutluluk yaşlarına engel olamayarak başını gururla salladı. "Varım, Uraz!" Salondaki alkış tavanı delerken, Uraz ayağa kalkıp genç kadını herkesin önünde kendine çekerek dudaklarına tutkulu bir öpücük kondurdu.