En son konuşmamızdan sonra iki hafta geçmişti.
Hala bir arkadaş gibiydik ama konu hakkında hiçbir şey konuşmuyorduk.
Artık bir şeyler olsun istiyordum.
Olumlu veya olumsuz bir cevaba ihtiyacım vardı.
Dayanamayıp aradım ve onunla konuşmamızın gerektiğini söyledim.
Bir iki saat sonra geldi.
Arabayı sessiz sakin bir yere çekti ve konuşmamı bekledi.
Konuşmaya başladım ve dedim ki;
- ben sana hoşlandığımı söyledim 2 hafta oldu Sen bana hala bir cevap vermedin olumlu bir cevap düşündüğümden değil olumsuz da bir cevap olabilirdi Ama bir cevaba ihtiyacım var Eğer elimi tutmak istersen ben buradayım Ama arkadaş kalmak istersen ben yine buradayım: dedim.
Uzun bir süre sustu. Ve konuşmaya başladı.
- bu dediklerinden sonra bana bu akşamlık zaman ver. Sadece bir günlük düşüneyim ve sana Cevabımı söyleyeyim. Birazcık düşünmeye ihtiyacım var. Ben de olsun çok istiyorum Ama kafamda bir sürü soru işareti var; dedi.
Ben de bugünlük düşünmesi gerektiğini ama yarın tekrar konuşmamız gerektiğini söyledim.
Sonra beni evime bıraktı 2-3 saat sonra da mesaj attı yarına kadar bekleyememiş ya da yüzüme söyleyemezdi.
- seni üzmek istemem ama sen ve benden olmaz; yazmış
Gerçekten çok üzüldüm belki birazcık da ağladım ama tahmin etmiştim sonucun böyle olacağını sonunda benim üzüleceğimi tahmin etmiştim unuturum diye düşündüm biraz zaman geçse unuturum Zaman her şeyin ilacıdır diye düşündüm.
Ve arkadaş kalmaya karar verdik hala muhabbet ediyorduk Hala sohbet ediyorduk hala sigara içmeye çıkıyorduk ama sadece arkadaş gibi.
Bu durum beni çok üzse de belki de doğru olan buydu belki de en doğrusu buydu sonradan üzülmektense en başında üzülmek daha iyiydi belki de
Onun benim yanımda durup arkadaş Olmamız bile yetiyordu öyle bile mutluydum Ama birlikte olmayı da çok isterdim.