Üzerime hafif ışıltılı bir gümüş crop. Altına açık mavi kot pantolon giydim. Ayakkabı olarak beyaz Prada topuklularımı ve gümüş Prada çantamı taktım. Gümüş halka küpeler ve pürüzsüz bir topuzla beraber kombine noktayı koydum. Makyajı çok ağır yapmadım hafif bir rimel ve lip smacker ile halletim.
“Eymen ben çıkıyorum.”
“Bende geleyim mi.”
“Hayır tabiki!”
Dış kapıyı açtım ve dışarı çıktım. Minimalist müstakil bir ev tutmuştu bize Eymen. Kızlar kırmızı bir spor araba ile bizim evin önünde durdular.
“Eniştem içeride mi!” dedi Ada
“İçerde içerde.” Dedim.
Arabanın arka koltuğuna oturdum. Tanem mavi bir etek ve üzerine de beyaz crop giymişti. Ayakkabıları beyaz ama hafif mavi desenliydi. Perçemlerini saçının arka tarafında birleştirmişti. Ayrıca halka küpeleri ve keskin eyeliner’i kombini tamamlamıştı. Ada ise leoparlı bir etek ve üzerine crop giymişti. Halka küpeleri ve siyah Saint Laurent çantası ona çok yakışmıştı. Saçlarının üst tutamlarını mini bir at kuyruğu yapmış kalanlarını ise salık bırakmıştı.
“Nereye gidiyoruz!” dedi Tanem
“Gece kulübüne gidip içesim var.”
“O zaman kulübe!” dedi Ada
…
Saat kaçtı bilmiyorum ama Ada beni eve bırakmıştı. Dehşet içmiştim. Çok fena sarhoştum. Alkolün tadını taze bir şekilde alabiliyordum. Anahtarımı çıkararak sessiz bir şekilde eve girmeye çalıştım. Ama çok fazla ses çıkardım. Eymen kapının önünde durmuş beni bekliyordu… bir dakika üç Eymen beni bekliyordu.
“Nisa?”
“Eymenler?”
“İçtin mi sen!”
“Biraz…”
“Nasıl biraz, sarhoşsun!”
Başım dönüyordu ayakta kalamayacak kadar sarhoştum. Dizlerim yere çarptığında Eymen beni tuttu.
“miğdem bulanıyor.”
“Sakın kusma yaralı ayak!”
Eymen… Pardon Eymenler beni kucağına almıştı.
“Senin kucağında olmayı seviyorum.”
Eymen dehşet bakışlarla bana baktı. “Ne…” Sarhoş olduğum için saçmalıyordum. Konuşmadım. Eymen beni kendi bakın KENDİ yatağıma yatırdı. Yatağa yatar yatmaz uyku beni kolları arasına aldı.
Sabah uyandığımda ilk defa kendi yatağımdaydım ve karamel kokusunu özlüyordum. Başım şiddetli bir şekilde ağrıyordu. Yataktan kalkarak Eymen’in yatağına gittim. “Nisa sen misin?”
“Evet…”
“Niye geldin?”
“Sıkıldım.”
Eymen yataktan kalktı.
“O zaman sana bir süprizim var.”
“Ne!” heyecanla ellerimi birbirine çırptım.
“Eylül geliyor.” Evet bu sefer cidden NE! Ben Eymen ile asla yalnız kalamayacak mıyım ya!
“Eylül mü geliyor?!”
“Evet ya niye şaşırdın? Bizim ailede en çok sevdiğin kişi o.”
“Beklemiyordum.”
“Anladım. Bale antremanın var mı.”
“Saat akşam 7’den 9’a kadar var.”
“Tamam Eylül bir beş dakikaya gelir.”
“Niye geliyormuş?”
“Beni özlemiş.”
Kızın abi sevdasına İstanbul’dan Antalya’ya geleceğini hiç düşünmemiştim. Özellikle kule atlama antremanlarını geride bırakıp.
Gelmesini hiç beklemiyordum. Bu düşüncelerden sıyrılmamı sağlayan zil sesi ile kapıya koştum. Ve kapıyı açtım
“EYLÜL!”
“NİSA!”
“Seni çok ama çok özledim” O ları uzatmıştım.