Sabah uyandım Eymen yanımda uyuyordu.
“Eymen…”
“Beş dakika daha.”
“Çocuk musun sen.” Alaycı bir tonla söylemiştim. Saate baktığımda saat 8’di.
“Antremanın yok mu senin?”
“Akşam var…”
“Dersin var mı?”
“Yok…”
“Şansa bak. Benimde yok.”
“Yani?”
“Kahvaltı yapalım mı.” Eymen’in dudakları hemencecik üste doğru kıvrıldı.
“Yapalı tabii.” Eymen yataktan kalktı ve banyoya doğru ilerledi. Bende mutfağa doğru ilerledim.
“Waffle yapalım mı Eymen?”
“Sen ne istersen onu yap yaralı ayak.”
“Tamam.”
Ocağa doğru yaklaştım ve waffle pişirmeye başladım. Eymen’de çok geçmeden geldi.
“Şölen var galiba.”
“Çok konuşmada omlet falan yap.”
“Oldu bil.” Wafflelar piştikten sonra sos hazırlamaya başladım. Tam o sırada kapı çaldı. Kapıya doğru giderken Eymen beni durdurdu.
“Sahte sevgili taklidini unutma.”
“Tamam.” Kapıyı açtım gelen Tuana idi.
“Hoş geldin.”
“Hoşbuldum… Ayy seni çok özlemişim.” Tuana havayı kokladı. “Eymen sana Waffle mı yaptı!?” Sesi çok heyecanlı çıkmıştı. Eymen bir elini belime dolayarak beni kendine çekti.
“Sevgilim yaptı.”
“Sevgilin mi?..”
“Tuana…” Tuana dehşet bakışlarla beni süzüyordu. Nedensiz yere midemin bulandığını hissettim. Büyük ihtimalle en yakın arkadaşıma yalan söylediğim içindi.
“Eymen sen kahvaltıyı hazırla, ben salonda biraz Tuana ile konuşacağım.”
“Tamam..”
Tuana’yı salona götürdüm. Tuana bir koltuğa oturdu ve bende onun yanına oturdum.
“Tuana bak her şeyi açıklayabilirim…”
“Neyi açıklayacaksın Nisa! İki gün önce çocuğa ezeli düşmanım diyordun. Şimdi ne değişti!”
“Tuana bu benim aşk hayatım!” Sesim gereğinden fazla çıkmıştı.
“O zaman sana başarılar dilerim!” Tuana ayağa kalktı ve ana kapıya gitti. Kapıdan çıktı.
Eymen’e baktım. O da şaşkın gözlerle bana bakıyordu.
“Kahvaltı hazır yaralı ayak.” Başımı olumlu anlamda salladım. Tuana ile her türlü barışırdım. Üç gün sonra ayaklarıma kapanacağına eminim. Masaya oturdum ve yemek yemeye başladım.
…
Ada ve Tanem’e Tuana ile olan kavgamı anlatmıştım ve beni haklı bulmuşlardı. Şimdi ise onlarla buluşmak için hazırlanıyordum.
