Saat üçte karamel kokusunun yanımdan ayrılması ile uyandım.
“Eymen?”
“Uyu sen, benim antremanım var.”
“Saat 3’te mi.”
“Sorgulama.” Dediğini yaptım ve kendimi yeniden uykunun kollarına bıraktım.
…
Uyandığımda saat yediydi Eymen hala gelmemişti. Büyük ihtimalle saat beşte antremana başlamıştı. Ve genelde onun antremanları 3 saat sürerdi. Masama baktığımda üzerinde bir telefon ve not vardı. “Senin için Yaralı Ayak.” Üniversiteye gitmek için altıma mini bir etek ve üzerime gömlek giydim. Telefonumu aldım ve Tuana’yı aradım
“Alo”
“Efendim Kanka.”
“Üniversiteye geçiyorum. Bir yerde kahvaltı yapalım.”
“Tamam.”
…
Üniversitenin kafesine Tuana’nın yanına oturdum ve kendime simit aldım.
“Kanka.”
“Ne var.”
“Ahmet arkanda.”
“Olabilir.”
“Seni süzüyor.”
Donup kaldım. Bir şey diyemedim yapmadım.
“Ben gidiyorum…”
“Nereye!”
“Eymen eve gelmiştir.”
Hızlıca ayağa kalktım. Kafeyi terk ettiğimde Ahmet’in de arkamdan geldiğini gördüm.
Mimarlık Fakültesinde kuytu bir köşede yürüyordum ki Ahmet belimi kavradı.
“Dün yarım kalan işimizi bitirelim.” Beni temizlik personellerinin eşya aldığı odaya doğru sürükledi ve kapıyı kilitledi.
“Beni şaşırttın Nisa. Tam da bu iş için giyinmişsin.” Harbiden ben niye böyle giyinmiştim! Yavaşça gömleğimin düğmelerini açtı. Nutkum tutulmuştu. Hiçbir şey söyleyemiyor ve hareket edemiyordum.
“Yavaş ve sakin ol.” Sıra iç çamaşırlarıma geçmişti. Onları da çıkardı.
“Akıllı kız…” Yanaklarımı okşamaya başladı. Çenemi havaya kaldırdı ve beni öptü. Aferin Nisa! Resmi olarak ilk kez taciz edildin! Dudağı boynuma değdi. Boynumu emmeye başlayınca onu itmeye çalıştım ama başaramadım. Ahmet’in nefesi alkol kokuyordu. Sarhoş olmalıydı.
“Şimdi ben dünün telafisini yapacağım ve sende ses çıkarmayacaksın. Ağlamak yok!”
“Tamam..”
…
Ahmet gitmişti. Beni bir oyuncak gibi kullanıp gitmişti! Ve işin en kötüsü saat akşam on ikiydi.
Saat akşam 12 ve Eymen beni 346 kez aramıştı
Saat akşam 12 ve Tuana beni 523 defa aramıştı
Saat akşam 12 ve Ada bana 1897 mesaj atmıştı
Saat akşam 12 ve Tanem beni 235 kere aramıştı
Fakat ben çıplak bir şekilde yere yatmış ağlıyordum. İlk defa tacize uğramıştım. Ve çok korkmuştum. Tek istediğim eve gitmekti. Eymen’in beni kurtarmasını istiyordum. Tam da istediğim oldu ve kapı yüksek bir sesle kırıldı ve içeri Eymen girdi.
“Nisa! Kahretsin!”
“Eymen bakma bana!”
“Tamam. Biliyorum çıplaksın ama seni giydirmem lazım.” Beni giydirdi ve kucağına aldı. Yüzümü Eymen’in göğsüne bastırdım ve ağlamaya başladım.
“Sakin ol…” Karamel kokusu kendimi güvende hissettiriyordu. Böylece istediğim gibi ağlayabiliyordum. Eve geldiğimizde Eymen beni yatağa yatırdı.
Hala ağlıyordum. Çok korkmuştum bu şeyler bana çok ağır gelmişti.
“Sakin ol yaralı ayak.”
“Olamıyorum Eymen! Ben orada taciz edildim!..”
“Biliyorum..”
“O zaman niye konuşuyorsun!?”
Eymen arkadan bana sarıldı.
“Seni en iyi şekilde korumak istiyorum yaralı ayak. Bu yüzden… Sevgilim gibi davranır mısın?”
“Ne?”
“Kızların dilinde sahte sevgilim olur musun…”
Hiç düşünmeden cevap verdim. “Olurum.” Korunmaya ihtiyacım vardı. Ama sıradan bir kişi tarafından değil. O karamel kokusu tarafından korunmaya ihtiyacım vardı.
Eymen gülümsedi. “Uyu hadi.”
“Peki sen?” Eymen Yanıma yattı.
“Tam yanındayım.”
…