Cihan devam etti. "Bak biz evleniriz. Sana elimi bile sürmem. Sonra kısır falan deriz. Çocuk yoksa aşiretin nesli ilerlemez. İlerlemesi için ise boşanırız. Bende farklı birini bulurum. Ama evlenmemiz lazım. " Dedi.
Aslında mantıklı geldi.
"Tamam. Ancak aynı yatakta bile yatmıyacağız. Koltukta yatarım ben." Dedim. Sonra aşağıya indim.
Kazım ağaya hesap soracaktım.
"Kazım ağam siz benden birşey saklamıyorsunuz değil mi? Ben size güvendim. Eğer birşey varsa şimdi söyleyin." Dedim.
Acaba bana evliliği söylecek miydi?
"Kızım Nazlı sen bir otur. Bak biz senin cihanla mesut olmanızı istiyoruz. Bunun sebepleri cid-"
Sözünü kestim. "Biliyorum ki zaten. Peki bunu bana ne zaman söylecektiniz. Beni en başından evlilik için almışsınız. Sonra uzun zaman burda kalınca diğer ağaların yanlış anlamasını sağladınız. Şimdi de evlenmezsem öldürmek zorundaymışsınız. Ben zorla evleniyorum. Çünkü ölmek istemiyorum. Cihanda beni öldürmek istemiyor zaten. Evleneceğim ama size bunu ödeteceğim" dedim. Arkamdan bana sesleniyordu.
Kendimi odaya kapattım. Ağlamaya başladım. Sonra annem ile babamı düşündüm. Onlar böyle birşeye hayatta izin vermezlerdi. Ya abim hiç mi sevmedi beni. Bir kere bile mi? Ne suçum vardı ki benim.
Bunları düşünüp ağlarken içeri Sevim girmek istedi. Kapıyı açtım. Açtığım gibi ona sarıldım. O da bana sarıldı. Beni belki de tek anlayan o olacaktı. Onu kendime yakın gördüm. Onunla abla kardeş olabilirdik. Bu evlilikten dolayı olacaktık zaten.
Sevime bu olanları anlattım. O da bana "Bak Nazlı bu evlilik olmazsa ölürsün. Ama Cihan seni öldürmez ve eğer öldürmezse önce onu sonra aşiret ağaları seni bulup öldürür. Kaçmak gibi birşey Mardinde yok. Hem Cihan iyi biridir. Sinirlidir falan ama ona sen alıştıkca o da sana alışır." Dedi.
Ardından içeri cihan geldi.
"Kızım sen babama naptın? Adamı ilk kez bu kadar düşünceli ve üzgün görüyorum. Pişman olmuş." Dedi
"Aman iyi bile olmuş. Daha neler yapacağım neler. Beni istemediğim bir evliliğe sürükleyen birine az bile."Dedim sinirli bir şekilde.
Ardından Cihan odadan çıktı. Sevim ile konuşmaya devam ettik.
Sevim biraz daha anlatttı. "Bak Nazlı biz sana aile oluruz. Nazmiye ana mesela o sana analık yapar. Biliyor musun? Benimde annem yoktu taki Murat ile evlenene kadar. Nazmiye ana beni asla evlatlarından ayırmadı. Seni de ayırmaz. Bende bundan sonra arkadaşın ve ablanım. Bir şey olduğunda ilk bana söyle." Dedi. Duygulandım. Bir ailemi kaybettim ama bir ailede kazanmıştım.
Ona Cihan ile yaptığımız anlaşmayı anlattım.
O ise " Boşanamazsın ki sadece kuma gelir. Siz yine evli olursunuz. He boşandınız diyelim nereye gitmeyi planlıyorsun? Abin konağı satmış ya."Dedi.
Çok haklıydı. "Sevim ben bunu hiç düşünmemiştim. O şerefsiz abim konağı satıp kaçtı. Bu evlilik olmak zorunda yani değil mi? Peki okulum nolacak? Okusam bile işimi yapabilecek miyim?" Dedim.
İşte çıkmaz sokağa girmiştim. Sevim odasına gitti. Bu soruları o bile cevaplayamadı. Ne yapacaktım? Bunları düşünürken uyuyakalmışım.
Nazmiye ananın kapıyı tıklatması ile kalktım. Önemli bir şey mi vardı ki?