02.02.2023
Yaklaşık yarım saattir markette kendi bütçeme uygun yiyecek bir şeyler ararken telefonum çaldı. Ekranda yazan bilinmeyen numara yazısına baktım ve "Aptallar." diye mırıldandıktan sonra telefonu sessize aldım.
Bu bilinmeyen numara şakalarına yaklaşık bir yıldır maruz kalıyordum. Okuduğum üniversitede benden nefret edenler sürekli olarak bilinmeyen numaralar ya da gizli numaralar yardımıyla beni rahatsız ediyordu.
Telefonu açtığımda ise şu cümlelerle karşılaşıyordum, "Yarına bir buluşma ayarlamaya ne dersin? Sevgilimden uzak dur! Geçen yanımda yürürken neden bir dönüp selam bile vermiyorsun? Suratsız mısın kızım? Bir sonraki sefere o gözlerini oyarım, dik dik bakmayacaksın bir daha! Telefon numaranı bulduğuma göre diğer bilgilerini de bulabilirim değil mi? Kendine çeki düzen ver aptal!"
Üniversitede olmamıza rağmen hâlâ bu çocukça şakalarla uğraşıp insanları rahatsız ediyorlar. Umarım en yakın zamanda olgunlaşırlar...
İç çekip yine bir meyve suyu ve makarna alarak marketten çıktım. Deri ceketimin cebinden bir sigara çıkardım ve ucunu ateşledim. Saate baktım. 19:47. Adımlarımı hızlandırarak eve yürümeye başladım.
Yoldan geçerken yine o sarışın adamı gördüm. Sigaramın dumanıyla yüzümü iyice kapattıktan sonra hızlıca yanından yürüyüp geçtim. Neyse ki fark etmedi. Derin bir oh çektikten sonra içimden bir Lin Pesto şarkısı mırıldanarak yoluma devam ettim.
Apartmanın kapısına vardığımda cebimden anahtarı çıkardım ve yavaşça kapıyı kapattıktan sonra içeri girdim. Dairem 3. kattaydı. Merdivenlerden çıkarken cebimden bu seferde dairemin anahtarını bulmaya çalışıyordum. Kapıya vardığımda anahtarı da nihayet buldum ve tam kapı deliğine sokacakken kapı açıldı.
Gözlerim ayakkabılarında kalakaldı. Ardından kapı eşiğine yasladığı elindeki parmaklarına baktım, tırnakları kısaydı yine. Bazılarının kenarları kırmızıydı, bazılarını ise sadece yemişti. Yüzüne bakamazdım, cesaret edemiyordum.
Yine oydu. Yine gelmişti. Bu sefer ne yapmıştı?
Ağlayarak parçalarını birleştirdiğim annemin fotoğraflarını tekrar mı yırtmıştı? Babamın ucuz fakat manevi değeri benim için çok fazla olan vazosunu mu kırmıştı? Yoksa kitaplarımı mı yakmıştı? Ben eve giremeyeyim diye yerlere cam kırıkları mı dizmişti? Böcek ilacının iğrenç kokusu ile evimi mi mahvetmişti? Ne yapmıştı? Aklımdan binlerce ihtimal geçiyordu.
Yavaşça yutkundum ve bakışlarımı siyah deri botlarından yüzüne çektim. Gözleri parlıyordu. Boynuna kırmızı bir şey fışkırmış gibi iz bırakmıştı. Beyaz bile diyebileceğim kadar açık olan sarı saçlarında kırmızı lekeler vardı. Gülümsedi. Elini kapı kolundan çekti ve sarılmak istermiş gibi kollarını açtı.
" Hoş geldin Nil Sezen, içeri geç."
