KÂBUS

Boşluk. Yalnızca derin bir boşluk. Hareket edemediğim uğultulu bir hiçlik. Burası hiçbir yer değil. Ebedî bir karanlıkta sıkışıp kalmış gibi hissediyorum. O annemdi, bunu biliyorum. Kaçmaya çalıştığım şey benim annemdi. Ağzını açarak bana gülümsemeye çalışıyordu, her şeyi yeni anlamaya başlıyorum. Uzun siyah saçları tel tel aşağı sarkıyordu. Yüzü paramparçaydı. Vücudu harap olmuştu. O artık benim annem değildi. O artık bir insan bile değildi...