GRİ NEHİR

Akşam tahtadan, küçük bir masada dışarısının resmini çizerken, sokak ışıklarının göz alıcı parlaklıktaki turuncu rengi pencereye vurduğunda ortaya çıkan gölgeleri izlemeyi sekiz yaşımdan beri çok sevmişimdir. Bu gölge bazen gür yapraklı bir çınar ağacıdır, bazen yolunu kaybetmiş bir baykuştur, bazen ise pencerenin önünde hızla uçan küçücük bir yarasaya aittir. Sonra ayağa kalkar, pencerenin önüne gider ve dışarıya bakarım. Tam o anda, var olan tüm gölgeler sanki benim onlara yaklaşmamdan korkmuş gibi ortadan kaybolur, büyük gölgeler bile aniden yok olur. Ben de tekrar sandalyeme oturur ve onları izlemeye devam ederim, insanları.