Yüzümde hissettiğim ıslaklıkla gözlerimi açtım. Her yerim ağrıyor, ve üşüyordum.
"Günaydın." Ama bu durumda duymak istediğim son sesti viperanın sesi. Gözlerimi avuşturmak içim ellerimi kullanmak istedim ama bileklerimde hissettiğim soğukluk buna engel oldu. Ayaklarım yetmemiş birde ellerimi kelepçelemişti.
"Ciddi olamazsın!"
"Çok ciddiyim." Offlayarak üzerimdeki çarşafa sıkıca sarılmaya çalıştım. Başımdaki ağrı kafamı patlatmak istercesine arttı. Acımı belli etmek istemesemde ağrıdan yüzümün aldığı şekil kendimi belli etmişti.
"Ağrın mi var?"
"Yok." Çok fazla var ve her yerim ağrıyor. Sanırım bir uçurumdan yuvarlandığım için olabilir.
"Ağrı kesici verdim sana. Geçer birazdan." Benimle bu kadar ilgilenmesi garip olsa bile ilgilenmedim.
"Beni nasıl buldun?" Gözlerim kapalı olsa bile güldüğünü hissettim.
"Kaçacağını biliyordum ama bu kadar erken beklemiyordum. Boynunun alt kısmına bir takip cihazı yerleştirdim." Ellerim boynuma gittiğinde kelepçeler yüzünden yarıda durdu. "Merak etme yağmurdan dolayı bozuldu ve çıkarmak zorunda kaldım."
"Bozulmasa çıkarmayacaktın yani?"
"Belki."
"Peki." Gözlerimi uyumak için tekrar kapattım. Ama fazlasıyla üşüyordum hatta titriyordum.
"Çok mu fakirsin?"
"Ne alaka?"
"Üzerime örtmek için çarşaf vermişsin." Burnundan verdiği nefesle güldüğünü anladım.
"Ateşin varken sana yorgan mı vermeliydim?"
"Evet." Uzun bir sessizlik oldu ama beni izlediği için uyuyamadım.
"Beni izlemesene!" Cevap vermedi ve benim uykum kaçtı. Konuşmak istiyordum. Gözlerimi açıp başımda sandalyeye oturup kollarını göğsünde bağlamış şekilde beni izleyen adama baktım.
"Ciddi misin?"
"Kimsin sen?" Gülme sırası şimdi bendeydi. Beni dinlemiyor ve alakasız sorular soruyordu. Ama değişmeyen yüz ifadesi değişmezken sanki olabilirmiş gibi yüzü dağ çok ciddileşti.
"Sen ciddisin?"
"Hiç olmadığım kadar." Ona tamamen dönmek istedim ama kelepçeler yüzünden yapamadım.
"Beni neden bu kadar merak ediyorsun?"
"Çünkü bana benziyorsun." Kurduğu cümleyle şaşkınlıkla ona baktım. Dilim tutulmuş bir şekilde onu izliyordum. Ama onu ciddiye almadım.
"Çok komiksin." Yüzünde mimik oynamadan hâlâ bana bakıyordu. Onu boşverip gözlerimi kapattım. Beni izlediğini bilsem de uyumaya çalıştım. Ama hem yerim rahatsızdı hemde üşüyordum. Yüzüme yaklaşan bir şey hissettiğimde refleks olarak gözlerimi açıp elimle onu durdurmaya çalıştım ama kelepçeli olan bileklerim hızla çektiğim için kesilmişlerdi.
Yüzüme yaklaşan eli bir kaç saniye beklesede alnımla buluştu.
"Hiç düşmemiş." Benimle bu kadar ilgilenmesi gerçekten içimde bir şeyleri hareket ettirsede bana yaptıklarından sonra ki acıma duygusunun onu bu hale getirdiğini biliyordum. Gözlerimiz kesiştiğinde neden hemen çekemiyorum diye kendimi sorguladım. Gözleri beni içine çekiyordu. Bataklık gibi.
"N-niye bana böyle davranıyorsun?" Cevap yok.
"Ben senin sorularına cevap veriyorum. Sen neden cevap vermiyorsun?" Tekrar cevap yok.
"Çok sıkıcısın." Benimle değil elindeki bezle ilgileniyordu. Islak olduğunu düşündüğüm bezi alnıma koymak için edildiğinde başımı çevirdim koyamasın diye. Ama o bunun bir engel olmadığını anlamış olmalı ki parmaklarıyla çenemi tutup başımı sabitledi. Canımı acıtmıyordu ama başımı hareket ettiremiyordum da. Konuşmak için ağzımı açtığım an parmaklarıyla çenemi kapattı. Yağan yağmurda ıslanıp hasta olmuş ve hastalığımı bu adamla geçiriyordum. Ve sanırım benden daha iyi, bana bakıyor.
Islak bezi alnıma koyduğu an daha fazla üşüdüm. Başımı hareket ettiriyor ama bir türlü parmaklarından kurtulamıyordum. Çabalamayı bırakınca o da elini benden çekti. Soğuk bez beni rahatlatırken engel olmamam gerektiğini anladım. "Neden?"
Birden yorgunluk basmıştı bedenimi. Konuşmakta bile zorlanıyor kelimeler dudaklarımdan zor çıkıyordu. Cevap vermeyeceğini anladığım zaman beni izlese bile kendimi uykunun kollarına bıraktım. Ama uyumadan önce duyduğum kelimeler vardı.
"Tu n'aurais pas pu faire ça avec cette innocence..."
'Bu masumlukla bunları yapmış olamazsın...'