Kahvaltı masasından yükselen kahkahalar, yetimhanenin her köşesine yayılmıştı. Elif teyzenin meşhur doğum günü kahvaltısı hazırlanmıştı. Menemen, kızarmış ekmekler, reçeller, peynirler... Hatta benim en sevdiğim kakaolu kek bile vardı.
"Elif teyze..." dedim gülümseyerek. "Bunların hepsi benim için mi?"
"Tabii senin için." dedi saçımı okşayarak. "On sekiz yaşına her gün girmiyorsun."
Tam o sırada Emre elindeki çayı kaldırdı.
"Arkadaşlar! Bugün yetimhanenin en çok konuşan insanının doğum günü."
Herkes bana bakıp alkışlamaya başladı.
"Ya Emoş!" diyerek omzuna vurdum.
"O kadar da konuşmuyorum."
Işık kahkaha attı.
"Evet, konuşmuyorsun. Sadece nefes almak dışında hiç susmuyorsun."
Masadakiler gülmeye başlayınca ben de istemeden güldüm.
"Siz gerçekten çok kötüsünüz."
Emre omzunu silkti.
"Doğruyu söyleyen dokuz köyden kovulur."
"Kovul." dedik ben ve Işık aynı anda.
Emre dramatik bir şekilde elini kalbine götürdü.
"İhanete uğradım."
"Biraz daha konuşursan gerçekten uğrayacaksın." dedi Işık.
"Tamam tamam, kızma Ampul."
"Bana ampul deme."
"E adın Işık. Ampul demem gayet mantıklı."
Işık gözlerini devirdi.
"Bir gün seni boğacağım."
"Yapamazsın. Ben bu yetimhanenin en sevilen abisiyim."
"Orası tartışılır." dedim.
Kahkahalar arasında kahvaltımızı yaptık.
Yetimhanede doğum günleri hep böyle geçerdi.
Kim doğum günü çocuğuysa o gün herkes onunla ilgilenirdi.
Belki pahalı hediyelerimiz olmazdı.
Belki büyük kutlamalar da yapamazdık.
Ama birbirimiz vardık.
Ve bu bana her zaman yeterdi.
Kahvaltıdan sonra Emre dışarıdaki işlerini halletmek için çıkmış, Işık da markete uğrayacağını söylemişti. Ben de odama çıktım.
Telefonumu elime aldığım anda bildirim sesi geldi.
Her zamanki gibi grubumuzdan...
📱 TeDeKa'sı Eksikler
Grup açıklaması: "Eksik başladık, birlikte tamamlandık. ❤️"
Emoşş
Sarelle
IşıX
Emoşş:
Doğum günü çocuğu bulaşıkları yıkıyor mu?
Sarelle:
Doğum günü çocuğu seni dövüyor, Emoş.
IşıX:
Şiddeti desteklemiyoruz...
Ama bu sefer hak etti. 😂
Emoşş:
İkiniz birleşince kendinizi Avengers sanıyorsunuz.
Sarelle:
Yoo.
Sen tek başına yeterince komiksin zaten.
Emoşş:
Ampul yine Sarelle'yi doldurmuş.
IşıX:
Bana yine ampul dedi.
Sarelle:
Hak ettin ama Ampul. 😂
IşıX:
Sare, sen de mi?
Emoşş:
Geçen gün örümcek görünce "Elif teyzem!" diye bağıran kimdi? 🤨
Sarelle:
Dinozordu zaten. 🦖
IşıX:
Aynen. T-Rex.
Emoşş:
Siz benim psikolojimi bozuyorsunuz.
Sarelle:
Doğuştan bozuktu bence. 😌
Emoşş:
Sarelle...
Sarelle:
Buyur Emoş?
Emoşş:
Seni yetimhanenin çatısından aşağı sallandıracağım.
IşıX:
Önce bana yetişmen lazım. 😂
Emoşş:
Sen karışma Ampul.
IşıX:
Emoş, seni gerçekten döveceğim.
Emoşş:
Deneme bile.
Işığın söner. 💡(ampul)
Sarelle:
HDJSJSJSJJDJDKHFHFKDKDJSJSJJ kusura bakma ışık ama boşluğuma geldi
IşıX:
Ya çok komik sandın kendini.
Emoşş:
Biliyorum.
Ben de sizi seviyorum salaklar. ❤️
Telefon ekranına bakıp gülümsedim.
Bizim grubumuzun adı neden TeDeKa'sı Eksikler miydi?
Çünkü Emre yıllar önce,
"Üçümüzün de bir yanı eksik ama birlikteyken hiçbir eksiğimiz yok.demişti.
Sonra da bu saçma ismi koymuştu.İlk başta saatlerce gülmüştük.Ama sonra değiştirmedik.
Çünkü bize aitti.
Tıpkı birbirimize ait olduğumuz gibi.
Emre hep böyleydi.En duygusal anlarda bile mutlaka saçma bir şey söylerdi.
Işık'a "Ampul", bana "Sarelle" demeden bir günü bile geçmezdi.
Belki de bu yüzden onsuz bir gün bile düşünemiyordum.
Işık ise tam tersiydi.İlk bakışta sert görünürdü.
Ama geceleri biri hastalansa sabaha kadar başında bekleyen de oydu.
Ben mi?
Ben ikisinin tam ortasıydım.
Emre kadar konuşkan...
Işık kadar inatçı.
Belki de bu yüzden birbirimizi tamamlıyorduk.
Yetimhanedeki herkes bize farklı gözle bakardı.
Çünkü biz üç kişi değil, tek bir aile gibiydik.
Kimse bizi birbirimizden ayrı düşünmezdi.
Hatta küçük çocuklar bile bize isim takmıştı.
"Üçlü Bela."
Emre bu ismi çok seviyordu.
"Karizmamız var." derdi.
Ben de,"Karizma değil, başıma açılmış iki belasınız." diyerek onunla dalga geçerdim.
Tam bunları düşünürken kapım çalındı.
"Sare?"
Elif teyzenin sesiydi.
"Geliyorum Elif teyze."
Kapıyı açtığımda bana gülümsedi.
"Kızım, biraz vaktin olunca odama gelir misin?"
"Olur."
"Önemli bir şey konuşacağız."
Sesinde alışık olmadığım bir ciddiyet vardı.
İçimde tarif edemediğim bir his oluştu.
Ama üzerinde durmadım.
Sonuçta bugün benim doğum günümdü.
Kötü bir şey olacağını düşünmek istemiyordum.
İçimden geçen tek şey şuydu:
İyi ki varsınız...
Keşke o an, birkaç saat sonra her şeyin değişeceğini bilseydim.
Belki o zaman bu ana biraz daha sıkı tutunurdum.
Çünkü bazen...
İnsan en çok kaybetmekten korktuğu şeyi, en son kaybedeceğini sanır.
Ama hayat...
Hiç beklemediğiniz anda bütün düzeninizi altüst edebilir.
Ve benim hayatım...
Henüz değişmeye yeni başlıyordu