BÖLÜM 9
Yalanlar ve Gerçekler
Mira’nın gözleri yavaşça açıldı.
Başının altında Kaan’ın kolu vardı.
“İyi misin?”
Mira cevap vermedi.
Sadece sessizce ona baktı.
Az önce gördüğü kadının sesi hâlâ kulaklarındaydı.
“Kaan’a asla tamamen güvenme.”
Kaan bunu fark etmişti.
“Ne gördün?”
Mira bakışlarını kaçırdı.
“Hiçbir şey.”
Kaan’ın kaşları hafifçe çatıldı.
Onun düşüncelerini okumaya çalıştı.
Ama…
Hiçbir şey duyamadı.
Şaşkınlıkla geri çekildi.
“İmkânsız…”
Mira başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
Kaan bir an sustu.
“Normalde insanların düşüncelerini duyabilirim.”
“Seninkileri duyamıyorum.”
Baran uzaktan kısık bir kahkaha attı.
“Çünkü o artık sıradan biri değil.”
Mira sinirle ayağa kalktı.
“Artık yeter!”
Herkes sustu.
“Ben kimim?”
“Neden peşimdesiniz?”
“Neden annem öldü sandığım hâlde az önce onu gördüm?”
Kaan konuşmak için ağzını açtı.
Ama yaşlı adam elini kaldırdı.
“Artık saklamanın anlamı yok.”
Mabedin ortasına doğru yürüdü.
Duvara oyulmuş dev kurt kabartmasının önünde durdu.
“Efsaneye göre…”
“…yüzyıllar önce kurt soyu ikiye ayrıldı.”
“Biri gücü korumayı seçti.”
“Diğeri gücü ele geçirmeyi.”
Baran alayla gülümsedi.
“Ve tahmin et bakalım…”
“Biz kötü tarafız.”
Aras gözlerini devirdi.
“Seninle aynı tarafta olmayı zaten kim ister?”
Duru dirseğiyle Aras’a vurdu.
“Şimdi sırası mı?”
“Sinir oluyorum.”
Mira istemsizce gülümsedi.
Kaan bunu fark etti.
İlk kez yüzünde küçücük bir tebessüm oluştu.
Fakat o an…
Mira’nın aklına annesinin sözleri geldi.
Gülümsemesi bir anda kayboldu.
Kaan bunu da fark etti.
İçini açıklayamadığı bir huzursuzluk kapladı.
Tam o sırada…
Mabedin tavanı büyük bir gürültüyle sarsıldı.
GÜÜÜMM!
Taşlardan biri yere düştü.
Kuzey bağırdı.
“Başladı!”
“Çabuk çıkmamız lazım!”
Baran geriye doğru yürümeye başladı.
“Siz kaçabilirsiniz.”
“Ama kız burada kalacak.”
Mira sertçe cevap verdi.
“Ben kimsenin yanında kalmıyorum.”
Baran sinsi bir ifadeyle gülümsedi.
“Emin misin?”
Cebinden eski bir kolye çıkardı.
Gümüş bir kurt başı…
Ve ortasında mavi bir taş…
Mira’nın nefesi kesildi.
Boynuna dokundu.
Çünkü çocukluğundan beri taktığı kolyenin…
Tamamen aynısıydı.
“Bu…”
“Bu kolye sende nasıl var?”
Baran kolyeyi avucunda çevirdi.
“Çünkü bu…”
“…tek bir kolye değil.”
“Bir çift.”
Mabette derin bir sessizlik oluştu.
Yaşlı adam gözlerini kapattı.
“Demek onu hâlâ saklamış…”
Mira şaşkınlıkla sordu.
“Kim?”
Baran bu kez cevap vermedi.
Bakışlarını Kaan’a çevirdi.
“Kardeşim…”
“Hâlâ ona gerçeği söylemeyecek misin?”
Kaan yumruklarını sıktı.
Sesi ilk kez kırıldı.
“Mira…”
“Senin annen…”
Sözünü tamamlayamadan tavandan dev bir kaya parçası düştü.
Doğrudan Mira’nın üzerine!
Duru çığlık attı.
“Mira!”
Kaan hiç düşünmeden kendini onun önüne attı.
Kayayı omzuyla karşıladı.
ÇAT!
Şiddetli darbeyle yere diz çöktü.
Omzundan kan süzülmeye başladı.
Mira panikle ona sarıldı.
“Kaan!”
“Neden yaptın bunu?”
Kaan acıyla gülümsedi.
“Çünkü…”
“…sana bir şey olmasına izin veremem.”
O an…
Mira’nın kalbi ilk kez farklı attı.
Korku, öfke ve şüphenin arasında…
Kaan’ı kaybetme ihtimali canını yakmıştı.
Ama tam o sırada…
Kaan’ın kanından yere düşen birkaç damla, mabedin taş zeminine değdi.
Taşların üzerindeki eski kurt sembolleri bir anda kırmızı renkte parlamaya başladı.
Yaşlı adam dehşetle geri çekildi.
“…Hayır.”
Aras şaşkınlıkla sordu.
“Ne oldu?”
Yaşlı adamın sesi neredeyse fısıltıya dönmüştü.
“Kaan’ın kanı… Mabedi uyandırdı.”
Derinlerden gelen tok bir ses bütün salonu doldurdu.
“Varis bulundu…”
Mira ile Kaan aynı anda birbirlerine baktılar.
Ve mabedin en büyük taş kapısı, yüzyıllardır ilk kez kendi kendine açılmaya başladı…