BÖLÜM 2
Yabancı Bir Ülke, Tanıdık Bir His
İtalya…
Ambulansın sireni kulaklarımı rahatsız edecek kadar yüksekti.
Gözlerimi açmaya çalıştım.
Pencereden gördüğüm binalar Türkiye’dekilere hiç benzemiyordu.
Dar sokaklar…
Eski taş yapılar…
Birbirine yaslanmış evler…
Hepsi bulanık görünüyordu.
Başım zonkluyordu.
Ambulansın kapısı açıldı.
Üzerime eğilen hemşire gülümsedi.
“Ben Lucia. Şimdi seni ameliyata hazırlayacağız.”
Ne dediğini tam anlayamadım.
Duru hemen yanımda belirdi.
“Türkçe biliyor musunuz?”
Kadın başını iki yana salladı.
“Very little.”
Duru iç çekti.
“Harika… Şimdi ben İtalyanca bilmediğim insanlarla kavga edeceğim.”
Hemşire anlamadığı hâlde gülümsedi.
Ben istemsizce güldüm.
“Sus…” dedi Duru.
“Sen gülme.”
“Neden?”
“Gamzen çıktı.”
“Ne alaka?”
“Ben ağlayacağım sen burada gamze çıkarıyorsun.”
“Gamzem çıkınca ne oluyor?”
“İnsan sana kızamıyor.”
İkimiz de güldük.
…
Tam o sırada koridorun diğer ucundan uzun boylu biri yürüyordu.
Beyaz önlüğü yere kadar uzanıyordu.
Etrafındaki herkes yolundan çekiliyordu.
Hemşirelerden biri fısıldadı.
“Doctor Kaan…”
İlk kez adını duydum.
Başımı çevirdim.
Yüzünü tam göremedim.
Sadece…
Koyu renk saçlarını…
Ve yürüyüşündeki o tuhaf özgüveni…
Sonra gözden kayboldu.
“Bu mu doktor?”
diye sordum.
Lucia başını salladı.
“Yes.”
Duru bana baktı.
“Yakışıklı mı?”
“Yüzünü görmedim.”
“Ben gördüm.”
“Ee?”
“Çok yakışıklı.”
“Sen hasta mısın?”
“Yok ama bakmak serbest.”
İkimiz de güldük.
…
Aynı dakikalarda…
Doktor odası.
Kapı sertçe açıldı.
Aras içeri girdi.
“Kaan!”
Kaan dosyadan başını kaldırmadı.
“Ne var?”
“Türkiye’den gelen kız geldi.”
“Biliyorum.”
“Fotoğrafından daha güzelmiş.”
Kaan sonunda başını kaldırdı.
“Bunu bana niye söylüyorsun?”
“Merak edersin diye.”
“Etmiyorum.”
Aras sırıttı.
“Yalan.”
Kaan kaşını kaldırdı.
“Aras.”
“Efendim?”
“Çık.”
“Gidiyorum.”
Kapıya yöneldi.
Sonra tekrar döndü.
“Ama şunu söyleyeyim…”
“Söyleme.”
“Kızın gamzesi var.”
Kaan’ın eli dosyanın üzerinde durdu.
Bir saniye…
Sadece bir saniye.
Sonra tekrar yazmaya devam etti.
“Çık.”
Aras kahkaha atarak odadan çıktı.
Koridorda kendi kendine söylendi.
“Kesin etkilendi.”
…
Ben ise odamda bekliyordum.
Kapı tıklatıldı.
İçeri genç bir hemşire girdi.
Merhaba der gibi gülümsedi.
Elindeki tableti uzattı.
“English?”
“Little.”
Ben de aynı cevabı verdim.
“Little.”
İkimiz de güldük.
Adı…
İnci’ydi.
Türktü.
“Şükür…” dedim.
“Türk müsünüz?”
“Evet.”
“Burada çalışıyorum.”
Duru neredeyse sevinçten hemşireye sarılacaktı.
“Allah’ım sonunda biri bizi anlayacak.”
İnci kahkaha attı.
“Merak etmeyin.”
“Doktor Kaan da Türk.”
Ben şaşırdım.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Yıllardır burada yaşıyor.”
Duru hemen bana baktı.
“Bak.”
“Ne?”
“Artık doktoruna rahat rahat laf atabilirsin.”
“Duru!”
“Ne?”
“Adam doktor.”
“Eee?”
“Hem seni kurtaracak.”
“Onun için teşekkür ederim.”
“Ama yakışıklıysa onu da söylerim.”
Tam o sırada…
Kapı yeniden açıldı.
Odaya önce siyah takım elbiseli iki güvenlik görevlisi girdi.
Ardından…
Uzun boylu bir adam.
İlk kez yüzünü net gördüm.
Siyah saçları…
Keskin çene hattı…
Ve gri gözleri…
Hayatımda gördüğüm en tuhaf gözlerdi.
Sanki…
İnsan gözü değildi.
Adam dosyama baktı.
Sonra bana.
Hiç gülümsemedi.
“Hoş geldiniz.”
Sesi sakindi.
“Ben Doktor Kaan.”
Ben hafifçe doğruldum.
“Merhaba.”
Göz göze geldik.
Bir an…
Sanki zaman durdu.
Kaan’ın bakışları değişti.
Kaşları hafifçe çatıldı.
Hiç beklemediğim bir şey söyledi.
“Odada biraz yalnız kalabilir miyiz?”
Duru şaşkınlıkla bana baktı.
“Ben de mi çıkıyorum?”
“Evet.”
“Neden?”
“Tıbbi bir görüşme yapacağız.”
Duru homurdanarak dışarı çıktı.
Kapı kapandı.
Oda sessizliğe gömüldü.
Kaan birkaç saniye bana baktı.
Sonra beklenmedik bir soru sordu.
“Son zamanlarda… hiç garip rüyalar gördün mü?”
Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırdım.
“…Ne?”
Kaan dosyayı kapattı.
“Rüyalarında hiç bir kurt gördün mü?”
Kalbim hızla atmaya başladı.
Bunu…
Kimseye anlatmamıştım.
Ama son bir haftadır…
Her gece…
Aynı gri gözlü kurdu görüyordum.
Ve bunu…
Doktor nasıl biliyordu?