BÖLÜM 15
Sana Söz Veriyorum
GÜÜÜM!
Kapı bir kez daha sarsıldı.
Duvarlardaki tablolar yere düştü.
Duru korkuyla irkildi.
“Bu kapı daha fazla dayanmaz!”
Kaan, Mira’yı arkasına aldı.
“Aras.”
“Hı?”
“Arka koridoru kullan.”
“Duru ve Mira’yı güvenli bölüme götür.”
Mira hemen itiraz etti.
“Hayır!”
Kaan gözlerini ondan ayırmadı.
“Bu bir rica değil.”
“Git.”
Mira başını iki yana salladı.
“Seni burada bırakıp gitmeyeceğim.”
Tam o anda kapıda yeni bir çatlak oluştu.
Baran’ın sesi kapının ardından duyuldu.
“Ne kadar romantik…”
“Ama birazdan birbirinize veda edeceksiniz.”
Kaan dişlerini sıktı.
“Aras! Hemen!”
Aras, Mira’nın kolunu tuttu.
“Gel.”
Mira elini çekti.
“Bırak!”
Aras çaresizce Kaan’a baktı.
“Kusura bakma.”
Bir anda görünmez oldu.
Mira ne olduğunu anlayamadan havaya kalktı.
“Aras!”
“Özür dilerim!”
Görünmeyen Aras onu omzuna almıştı.
Mira sinirle bağırıyordu.
“İndir beni!”
Duru arkasından koşarken gülmeden edemedi.
“Şu an seni göremiyorum ama kesin çok komik görünüyorsunuz.”
Aras’ın sesi boş koridordan geldi.
“Hiç komik değil!”
Tam o sırada…
BAM!
Kapı paramparça oldu.
Kalın toz bulutu odanın içine yayıldı.
Baran ağır adımlarla içeri girdi.
Arkasında siyah pelerinli dört kurt vardı.
Baran, Kaan’a baktı.
“Sonunda yalnız kaldık.”
Kaan’ın gözleri altın rengine döndü.
“Onlara dokunursan…”
Baran sözünü tamamladı.
“…beni öldürür müsün?”
İki kardeş aynı anda birbirlerine doğru atıldı.
Pençeler çarpıştı.
ÇAAAT!
Odadaki camların hepsi aynı anda kırıldı.
Bu sırada…
Aras, Mira ve Duru arka koridora ulaşmıştı.
Koridor bomboştu.
Mira nefes nefese durdu.
“Kaan…”
Arkasına dönmek istedi.
Ama Duru omzundan tuttu.
“O bize yetişir.”
Mira’nın gözleri doldu.
“Ya yetişemezse?”
Tam o anda hastanenin ışıkları söndü.
Her yer karanlığa gömüldü.
Sadece acil durum lambaları kırmızı renkte yanıyordu.
Koridor kan kırmızısı görünüyordu.
Mira’nın ensesi yeniden yanmaya başladı.
“Ah…”
Başını tuttu.
Duru telaşlandı.
“Mira?”
Mira’nın nefesi hızlandı.
“Birisi…”
“…bana sesleniyor.”
Koridorun sonunda küçük bir kız çocuğu belirdi.
Beyaz elbiseliydi.
Uzun siyah saçları yüzünü kapatıyordu.
Sessizce elini kaldırdı.
Sonra dönüp yürümeye başladı.
Duru ürperdi.
“Mira…”
“Sen de görüyor musun?”
“Evet.”
Aras görünmezliğini bozdu.
“Ben kimseyi görmüyorum.”
Mira istemsizce kızın peşinden yürüdü.
Koridorun sonunda eski, kullanılmayan bir ameliyathane vardı.
Kapı kendiliğinden açıldı.
İçerisi yıllardır kullanılmamış gibiydi.
Paslı sedyeler…
Tozlu dolaplar…
Ve duvarda eski bir fotoğraf.
Mira fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta genç bir Kaan vardı.
Yanında beyaz önlüklü başka doktorlar…
Ortalarında ise küçük bir kız…
Mira’nın nefesi kesildi.
“Kaan…”
“…beni tanıyordu.”
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu.
“Denek M-01’in ilk muayenesi.”
Mira’nın elleri titremeye başladı.
“M-01…”
“Bu…”
“…ben miyim?”
Tam o anda arkasından bir ses duyuldu.
“Hayır.”
Üçü de irkilerek döndü.
Kapının önünde Kaan duruyordu.
Yüzünde çizikler vardı.
Gömleği yırtılmıştı.
Omzundaki bandaj yeniden kanamaya başlamıştı.
Ama yaşıyordu.
Mira hiç düşünmeden ona koştu.
Sıkıca sarıldı.
“Kaan!”
“Öldün sandım…”
Kaan da onu kollarının arasına aldı.
Saçlarına usulca bir öpücük kondurdu.
“Ben sana söz verdim.”
“Nereye gidersem gideyim…”
“…sana geri döneceğim.”
Mira gözyaşlarını tutamadı.
“Sakın bir daha beni böyle korkutma.”
Kaan hafifçe gülümsedi.
“Emir mi bu?”
“Kesinlikle.”
İkisi gülümserken, Duru ile Aras birbirlerine baktılar.
Aras kısık sesle,
“Bence biz görünmez olalım.”
dedi.
Duru dirseğiyle onu dürttü.
“Bir kere romantik bir an yaşasınlar.”
Tam o anda…
Eski ameliyathanedeki monitörlerden biri, yıllardır elektriği yokmuş gibi görünmesine rağmen kendi kendine çalıştı.
Ekranda tek satır belirdi.
M-01 BAŞARIYLA UYANDI. M-02 PROTOKOLÜ BAŞLATILIYOR…
Kaan’ın yüzündeki gülümseme bir anda silindi.
“M-02…”
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
“Bu da ne?”
Kaan cevap veremedi.
Çünkü koridorun derinliklerinden bir kadın sesi yankılandı.
“Doktor Kaan… Bu kez ikisini de kurtaramayacaksın.”
Kaan’ın yüzü bembeyaz kesildi.
Bu sesi tanıyordu.
Yıllar önce öldüğünü sandığı birinin sesiydi.
