BÖLÜM 13
Kalbinin Sesini Duyuyorum
Yoğun bakım koridoru sessizdi.
Kaan, kapüşonlu adama gözlerini dikmişti.
“Sen kimsin?”
Adam hafifçe gülümsedi.
“Beni tanımıyorsun.”
“Ama ben seni yıllardır izliyorum.”
Kaan’ın çenesi gerildi.
“Amacın ne?”
Adam elindeki metal çantayı yere bıraktı.
“Bugün değil.”
“Sadece şunu bil…”
“Mira uyandığı anda her şey değişti.”
Bir anda acil çıkış kapısını açıp karanlığa karıştı.
Kaan peşinden koştu.
Merdiven boşluğuna baktığında kimse yoktu.
Sanki adam hiç orada olmamıştı.
“…Lanet olsun.”
Kaan hızla Mira’nın odasına döndü.
Kapıyı açtığında Duru elinde simitle oturuyordu.
Aras pencerenin önünde telefonuyla uğraşıyordu.
Mira ise yatağın kenarında sessizce oturuyordu.
Kaan içeri girince herkes ona baktı.
“Bir şey mi oldu?” diye sordu Mira.
Kaan derin bir nefes aldı.
“Hayır.”
Mira kaşlarını kaldırdı.
“Yalan söylüyorsun.”
Aras gülmemek için başını çevirdi.
Duru kısık sesle fısıldadı.
“Sana demiştim, bu kız yalanı hemen anlıyor.”
Kaan istemsizce gülümsedi.
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Mira başını salladı.
“Tabii.”
Duru ayağa kalktı.
“Biz çıkıyoruz.”
Aras da kapıya yöneldi.
“Beş dakika.”
Duru sırıttı.
“On dakika verelim.”
Kaan bakışlarını ona çevirdi.
“Duru.”
“Tamam tamam, gidiyoruz.”
Kapı kapanınca oda sessizleşti.
Yağmurun sesi camdan içeri kadar geliyordu.
Mira pencereye doğru yürüdü.
“İtalya’yı ilk gördüğüm gün…”
“…buraya sadece tedavi olmaya geldiğimi sanıyordum.”
Kaan yanına geldi.
“Keşke öyle olsaydı.”
“Bazen ben de keşke diyorum.”
Mira camdaki yansımasına baktı.
“Artık kendime bile yabancı hissediyorum.”
Kaan usulca konuştu.
“Yabancı değilsin.”
“Öylesin.”
“Gözlerim değişiyor.”
“Eşyaları hareket ettiriyorum.”
“Hayatım boyunca kurt diye bir şeyin varlığına bile inanmadım.”
“Şimdi…”
“…onlardan biri olduğumu söylüyorsun.”
Sesindeki kırgınlık Kaan’ın canını acıttı.
“Özür dilerim.”
Mira şaşkınlıkla döndü.
“Ne için?”
“Hayatını senden izinsiz değiştirdiğim için.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Mira usulca sordu.
“…Pişman mısın?”
Kaan hiç düşünmeden cevap verdi.
“Hayır.”
Mira’nın gözleri doldu.
“Neden?”
“Çünkü seni kaybetseydim…”
“…kendimi asla affedemezdim.”
O an ikisinin arasında yalnızca birkaç adım vardı.
Ne biri konuşuyordu…
Ne diğeri.
Kaan istemsizce elini uzattı.
Mira’nın yanağına düşen bir saç telini kulağının arkasına bıraktı.
Parmakları yanağına hafifçe değdi.
Mira’nın kalbi hızlandı.
Kaan elini hemen geri çekti.
“Affedersin.”
Mira başını iki yana salladı.
“Hayır…”
“…güzeldi.”
Kaan ilk kez gerçekten utandı.
Başını eğerek hafifçe gülümsedi.
“Doktor olarak böyle davranmamam gerekiyor.”
Mira da gülümsedi.
“Şu an doktor gibi davranmıyordun zaten.”
Tam o sırada Duru kapıyı araladı.
İçeriye sadece kafasını uzattı.
“Şey…”
İkisi de aynı anda ona döndü.
Duru kahkaha attı.
“Rahatsız etmeyeyim.”
Arkasından Aras’ın sesi geldi.
“Sana demiştim dinleme diye.”
“Ben dinlemedim.”
“Kapıya geldim.”
“Bu daha kötü.”
Mira gülmeye başladı.
Kaan da istemeden güldü.
Odadaki gerginlik ilk kez tamamen kaybolmuştu.
Akşam olmuştu.
Duru ile Aras kantine inmişti.
Kaan ise çıkmak üzere kapıya yöneldi.
Tam kapıyı açacakken arkasından Mira’nın sesi geldi.
“…Kaan.”
“Evet?”
“Gitme.”
Kaan durdu.
“Neden?”
Mira birkaç saniye sustu.
Sonunda gözlerini kaçırarak konuştu.
“Bugün ilk kez…”
“…kendimi güvende hissettim.”
“…Sen yanımdayken.”
Kaan’ın kalbi yerinden çıkacak gibi oldu.
Yavaşça geri döndü.
Yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Gidecek olsam bile…”
“…sana söz veriyorum.”
“Nereye?”
“Geri dönerim.”
Mira gülümsedi.
“Bu sözünü unutma.”
Kaan elini uzattı.
Mira tereddüt etmeden elini onun elinin üzerine koydu.
Tam o anda…
Kaan’ın zihnine bir düşünce çarptı.
Bu kez çok netti.
“Saat tam gece yarısı… Mira’yı almaya geleceğiz.”
Kaan’ın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
Mira bunu fark etti.
“Ne oldu?”
Kaan yavaşça ayağa kalktı.
Gözlerini kapıya çevirdi.
“Sanırım…”
“…bu gece hiç uyumayacağız.”
Ve hastanenin güvenlik kameralarında, siyah pelerinli üç kişinin binaya arka girişten sessizce girdiğini henüz kimse fark etmemişti.