BÖLÜM 11
Güven
Mabedin duvarları art arda çatlamaya başlamıştı.
Taşlar tavandan kopuyor, yerdeki eski semboller tek tek parçalanıyordu.
Kuzey bağırdı.
“Çabuk! Çıkmamız lazım!”
Kimse ikinci kez söylemesini beklemedi.
Kerem yaşlı adamı kolundan tuttu.
“Yürüyebiliyor musun?”
“Merak etme evlat…”
“Bu mabet benden yaşlı ama ben ondan daha inatçıyım.”
Aras, Duru’nun elini yakaladı.
“Gel!”
Duru itiraz etti.
“Elimi bırak!”
“İstersen bırakırım.”
“Ama burada kalırsan üzerine tavan çöker.”
“Tamam…”
“…ama sadece bu sefer.”
Aras gülümseyerek onu peşinden sürükledi.
Aylin ellerini iki yana açtı.
Parmaklarının arasından mavi elektrik kıvılcımları çıktı.
⚡ ÇAT!
Koridorun acil durum lambaları yeniden yanmaya başladı.
“Karanlıkta çıkamayız!” diye bağırdı.
Deniz, çöken taşların arasından geçen dar yolu sisle görünür hâle getirdi.
“Herkes beni takip etsin!”
Tam o sırada Mira olduğu yerde sendeledi.
Kulaklarındaki uğultu dayanılmaz hâle gelmişti.
Annesinin sesi…
Baran’ın sözleri…
Kaan’ın itirafı…
Hepsi birbirine karışıyordu.
“Nefes…”
“…alamıyorum.”
Kaan hemen yanına geldi.
“Mira!”
Mira gözlerini ona çevirdi.
Bakışları bulanıktı.
“Kaan…”
“Söylediklerin…”
“…gerçek miydi?”
Kaan’ın yüzü acıyla gerildi.
“Evet.”
“Ama sana her şeyi anlatacağım.”
“Söz veriyorum.”
Mira dudaklarını aralamaya çalıştı.
“Neden…”
“…beni seçtin?”
Kaan hiç düşünmeden cevap verdi.
“Çünkü seni kaybetmek istemedim.”
O cümle Mira’nın içinde yankılandı.
Gözleri doldu.
Ama artık ayakta duracak gücü kalmamıştı.
Bacakları boşaldı.
Tam yere düşecekken Kaan onu yakaladı.
“Mira!”
Mira başını Kaan’ın omzuna yasladı.
Fısıltıyla konuştu.
“…Çok yoruldum.”
Kaan saçlarını usulca yana itti.
“Bitti.”
“Artık güvendesin.”
Mira gözlerini kapattı.
“Bana…”
“…yalan söyleme.”
Kaan’ın boğazı düğümlendi.
“Bir daha söylemeyeceğim.”
Mira hafifçe gülümsedi.
Sonra bilincini kaybetti.
Kaan onu iki kolunun arasına aldı.
Sanki kırılacak bir cam parçasını taşıyormuş gibi dikkatliydi.
Aras dönüp onları görünce durdu.
“İyi mi?”
Kaan başını salladı.
“Sadece bayıldı.”
“Çıkıyoruz.”
Hep birlikte mabedin son koridoruna ulaştıkları anda arkalarından büyük bir gürültü koptu.
GÜÜÜMMM!
Dev taş kapı çöktü.
Toz bulutu bütün tüneli doldurdu.
Baran ve maskeli kurtlar gözden kaybolmuştu.
Kimse peşlerinden gitmedi.
Şimdilik…
Hayatta kalmaları yeterliydi.
Yarım saat sonra…
Hastanenin yoğun bakım katı.
Mira beyaz çarşafların arasında sessizce uyuyordu.
Kalp monitörünün düzenli sesi odadaki tek sesti.
Bip… Bip… Bip…
Kaan pencerenin önünde durmuş dışarıdaki yağmuru izliyordu.
Kapı usulca açıldı.
İçeri Duru girdi.
Elinde sıcak bir kahve vardı.
“Kaan…”
Kaan arkasını dönmedi.
“Nasıl?”
“Doktorlar tehlikeyi atlattığını söylüyor.”
“Şimdilik dinlenmesi gerekiyormuş.”
Duru birkaç saniye sustu.
Sonra yavaşça sordu.
“Sen de iyi görünmüyorsun.”
Kaan omzundaki bandaja baktı.
“Ben iyiyim.”
“Yalan.”
Kaan ilk kez gülümsedi.
“Sanırım bunu siz kuzenlerden öğreniyorsunuz.”
Duru da hafifçe gülümsedi.
“Onu gerçekten seviyor musun?”
Soru odanın içinde asılı kaldı.
Kaan uzun süre cevap vermedi.
Sonunda kısık bir sesle konuştu.
“…Doktor olduğum gün, duygularımla karar vermemeye yemin ettim.”
“Ama Mira…”
“…o bütün kurallarımı bozdu.”
Tam o sırada yatağın başındaki monitör kısa bir uyarı sesi verdi.
Bip!
İkisi de hızla Mira’ya döndü.
Mira’nın parmakları hafifçe kıpırdadı.
Göz kapakları titredi.
Yavaşça gözlerini açtı.
İlk gördüğü kişi Kaan’dı.
Kaan ona doğru eğildi.
“Hoş geldin.”
Mira yorgun bir sesle fısıldadı.
“…Ben hâlâ yaşıyor muyum?”
Kaan gülümsedi.
“Evet.”
“Ve bu kez seni hiçbir yere bırakmayacağım.”
Mira cevap vermedi.
Sadece gözlerini kapatıp yeniden uykuya daldı.
Kapının dışında ise kimsenin fark etmediği siyah kapüşonlu bir adam onları izliyordu.
Cebinden küçük bir telefon çıkardı.
Tek bir cümle söyledi:
“Mira uyandı… İkinci aşamaya geçebiliriz.”
Adam telefonu kapattı ve sessizce koridorda kayboldu.