Yazarın gözünden~
Hasta annesinin ilacını verdikten sonra kafasını dağıtmak için dışarı çıkmıştı.Gece gece dar sokakta yürüyordu tek başına.
Ara sokaktan geçerken abisini gördü. Yakası tutulmuş, karnına bir kaç tekme atılmış olmalı ki dizlerinin üstüne düşmüştü. Hemen bir arabanın arkasına geçip onları dinliyordu.
“Ödemeyecek misin borcunu!?”
“Ödeyeceğim dedim ya!( nefes nefese)”
”Bana bak! Sana ilaçların parasını verdik! Ya ödeyeceksin Ya ödeyeceksin!”
”...(hala nefes nefese)”
”Sana iki görev vereceğim.( diğerine dönerek) Yoksa bu elemanın bir işe yarayacağı yok.”
”N- ne istiyorsun?(nefes vererek)”
“Birincisini söyleriz sonra! Öncelikle şu arabanın arkasındaki küçük veledin işini bitir! Çünkü artık biliyor!”
Bütün gözler arabanın arkasına döndü. Arabanın arkasında saklanmayı bıraktı. Kenarda gözükerek abisinin olduğu yere baktı.
”Kerem!”
”Atlas!?”
Yerden kalkarak Kerem’e doğru koşmaya başladı. Kerem de ara sokaklara doğru.
Abisi koşarken arkasından ses duydu.
”Ne dediğimizi unutma!”
Gözleri şoktan büyüyordu ama yinede koşuyordu.
Kerem ara sokağın sonuna gelince durup arkasına döndü.
”Neylere bulaştın!”
”Kerem!”
Her seferinde bir adım atıyordu abisine doğru. En son dibine girecek kadar yaklaştı.
”Kerem! Yaklaşma!”
”Beni mi öldüreceksin!”
Abisinin bıçak olan eli titriyordu.
“Yaklaşma Kerem!”
Bir adım daha atınca abisi Kerem’e bir yumruk geçirdi.
Ağzı kanarken geriye sendeledi Kerem. Ama yine de yaklaştı abisine.
Abisi bıçağı sallarken diğer kolunu kavrayarak onu ters bir şekilde yere düşürdü Kerem.
Bıçak artık onun elindeydi. Abisinin ensesine bıçağı dayamıştı.
”Sakın kıpırdama!”
Abisi onu dinlemeyip sağa doğru kendisini çevirdi.
Çevirirken ensesini ve omzunu hafiften çizdi.
”Ahhhh!”
“Seni pislik herif! O parayı nereden bulduğunu daha erken sorgulamalıydım. Demek ki beni bile öldürebilecek birisin sen ’ABİ!’ ”
Öfke kusarken devam etti.
“Eve gelirsen ölürsün!”
Ensesine sert bir yumruk attı ve cebinden evin anahtarını alıp eve gitti.
