Kapı yavaşça açıldı.
Arya'nın nefesi kesildi.
Kaan Vesper kapının eşiğinde duruyordu.
Gözleri doğrudan ona çevrildi.
Bir saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra bakışları siyah kapıdan Arya'ya döndü.
Kaşları hafifçe çatıldı.
"Bu katta ne işin var?"
Arya yutkundu.
"Ben... yanlışlıkla..."
Kaan sözünü kesmedi.
Sadece baktı.
Bu bakış nedense konuşmasından daha kötüydü.
"Ben gerçekten yolumu kaybettim."
Sessizlik.
Sonra Kaan ağır bir nefes verdi.
Sanki canını sıkan bir işle uğraşmak zorunda kalmıştı.
Bir adım dışarı çıktı.
Kapıyı arkasından kapattı.
Ve gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
"Kaç haftadır burada çalışıyorsun?"
"Üç..."
Kaan başını hafifçe salladı.
"Anlaşılıyor."
Arya'nın kaşları çatıldı.
Ne demek istemişti?
Kaan birkaç saniye daha ona baktı.
Sonra dümdüz bir sesle:
"Yarın gelmene gerek yok."
Arya'nın nefesi kesildi.
"N-ne?"
Kaan'ın ifadesi değişmedi.
"İnsan kaynakları seninle iletişime geçer."
Koridor sessizliğe gömüldü.
Arya donup kaldı.
Kaan ise sanki sıradan bir şey söylemiş gibi yanından geçip yürümeye başladı.
Kaan yürümeye başladı.
Arya olduğu yerde donup kaldı.
Bir saniye geçti.
Sonra bir tane daha.
Boğazı düğümlendi.
"Lütfen..."
dedi, sesi neredeyse fısıltıdan ibaretti.
Kaan'ın adımları durdu.
Ama arkasını dönmedi.
Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.
"Bu işe gerçekten ihtiyacım var."
Cevap gelmedi.
Arya ellerini sıkıca birbirine kenetledi.
"Sadece bir hata yaptım. Bir daha buraya gelmem. Söz veriyorum."
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Kaan yavaşça başını çevirdi.
Gözleri doğrudan Arya'yı buldu.
Bakışları sakindi.
Fazla sakindi.
Sanki karşısındaki insanın çaresizliği onda hiçbir şey uyandırmıyordu.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Sonra:
"Herkesin bir şeye ihtiyacı var."
dedi.
Arya'nın nefesi kesildi.
Kaan'ın yüzündeki ifade değişmedi.
"Ama bu, kuralların senin için değişeceği anlamına gelmiyor."
Arya'nın boğazı düğümlendi.
Adam birkaç saniye daha ona baktı.
Sonra gözlerini üzerinden çekti.
Sanki söyleyeceği her şeyi söylemişti.
Ve yürümeye devam etti.
Arya ise olduğu yerde kaldı.
Çünkü ilk kez...
Bir insanın bu kadar kayıtsız olabileceğini görüyordu.
Kaan yürüyüp gitti. Koridor yeniden sessizliğe gömüldü. Arya birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Kıpırdayamadı. Az önce olanları anlamaya çalışıyordu.
İşten çıkarılmıştı.
Bir yanlış koridor yüzünden. Bir kapının önünde durduğu için.
Derin bir nefes aldı. Göğsü sıkışıyordu.
Tam gitmek için dönecekti ki ayakkabı sesleri yeniden duyuldu.
Arya başını kaldırdı.
Kaan.
Geri dönmüştü.
Birkaç metre ötesinde duruyordu. Yüzündeki ifade yine aynıydı. Soğuk. Mesafeli. Ulaşılmaz.
Bakışları doğrudan Arya'nın üzerindeydi. Sonra gözleri yavaşça elindeki dosyalara kaydı. Tekrar yüzüne döndü.
Uzun bir sessizlik oldu.
Ve sonunda:
"İnsanlar burada çalışabilmek için yıllarca uğraşıyor." dedi.
Arya hiçbir şey söylemedi. Çünkü ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.
Kaan'ın yüzündeki ifade değişmedi.
"Sen ise birkaç haftada kaybetmeyi başardın."
Sesi sakindi. Öylesine sakindi ki söylediği şey daha da ağır gelmişti.
Arya'nın boğazı düğümlendi.
"Ben gerçekten bunu isteyerek yapmadım."
Kaan birkaç saniye boyunca ona baktı.
Sonra:
"Sonuç değişmedi." dedi.
Arya'nın gözleri dolmaya başladı. Ama ağlamayacaktı. Onun karşısında ağlamayacaktı.
Ellerini sıktı.
"Bu işe ihtiyacım var. Gerçekten ihtiyacım var."
Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.
Birkaç saniye geçti.
Sonra Kaan konuştu.
"İhtiyacın olması..." Bir an durdu. "...onu hak ettiğin anlamına gelmez."
Arya'nın nefesi kesildi.
Kaan gözlerini ondan ayırmadı.
"Ve bazen insanlar bir şeyi kaybedince değerini anlar."
Sessizlik.
Bakışları bir an bile değişmedi.
"Senin için umarım pahalı bir ders olur."
Ve bu kez gerçekten arkasını dönüp yürümeye başladı.
