Saat akşam yediyi geçmişti. Yirmi yedinci kat neredeyse tamamen boşalmıştı. Bir saat önce kalabalık olan ofiste şimdi yalnızca bilgisayarların uğultusu vardı.
Arya bilgisayar ekranından gözlerini ayırıp saate baktı.
19.14.
İçini çekti.
Bir kez daha geç çıkıyordu. Aslında yarım saat önce işini bitirmişti. Ama tam çıkmaya hazırlanırken birisi iki dosyayı masasının üzerine bırakmıştı.
"Bunları da halledersin."
Soru değildi.
Kimse Arya'ya soru sormazdı zaten.
İşler birine kalacaksa o kişi genellikle Arya olurdu. Çünkü kimse onun itiraz edeceğini düşünmezdi.
Ve haklılardı.
Arya hiçbir şey söylememişti. Her zamanki gibi dosyaları önüne çekmiş, sessizce çalışmaya devam etmişti.
Çoğu insan onun adını bile bilmiyordu. Bazıları onu başka isimlerle çağırıyordu. Bazıları ise orada olduğunu bile fark etmiyordu.
Arya Demir, Vesper Group'taki yüzlerce çalışandan sadece biriydi.
Belki de daha azıydı.
Bilgisayarını kapattı. Çantasını omzuna takıp ayağa kalktı.
Tam o sırada koridordan gelen ayak seslerini duydu.
Başını kaldırdı.
İleride bir kadın duruyordu.
Siyah takım elbise giymişti. Uzun, koyu renk saçları omuzlarına dökülüyordu.
Arya onu daha önce görüp görmediğini hatırlayamadı.
Kadın birkaç saniye boyunca ona baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Hâlâ burada mısın?"
Arya da istemsizce gülümsedi.
"Evet... Biraz işim uzadı."
Kadın etrafına göz gezdirdi.
"Sadece sen kalmışsın sanırım."
Arya da etrafına baktı.
Kat gerçekten bomboştu.
Kadın tekrar ona döndü.
"Asansörler bazen bu saatte yavaşlıyor. Şu koridordan gidersen daha hızlı çıkarsın."
Arya gösterdiği yöne baktı. Daha önce o koridora dikkat ettiğini hatırlamıyordu.
"Tamam... Teşekkür ederim."
Kadın sadece gülümsedi.
Arya yürümeye başladı.
Birkaç adım attıktan sonra nedense arkasına baktı.
...
Kadın yoktu.
Arya durdu.
Kaşları çatıldı.
Bir saniye önce oradaydı.
Koridor bomboştu.
Ne ayak sesi vardı.
Ne de giden birinin görüntüsü.
Sanki orada hiç kimse olmamıştı.
Arya istemsizce ürperdi.
Belki başka bir koridora dönmüştür.
Belki de ben fark etmedim.
Başını iki yana salladı.
Muhtemelen çok yorulmuştu.
Yürümeye devam etti.
Koridor uzuyordu.
Ve uzuyordu.
Adımları yavaşladı.
Bir şeyler yanlıştı.
Burası şirketin geri kalanına hiç benzemiyordu.
Duvarlar daha koyuydu.
Işıklar daha sönüktü.
Ve garip bir sessizlik vardı.
Birkaç saniye boyunca yalnızca kendi ayak seslerini duydu.
Sonra...
Bir ses.
Derin.
Soğuk.
Bir erkek sesi.
Arya olduğu yerde durdu.
Ses ileriden gelmişti.
Koridorun sonunda siyah bir kapı vardı.
Kapı kapalıydı.
Üzerinde hiçbir şey yazmıyordu.
Ne bir oda numarası vardı.
Ne de bir isim.
Sanki orada olmaması gereken bir kapıydı.
Tam geri dönecekti ki aynı ses tekrar duyuldu.
"Kimsenin bunu öğrenmesini istemiyorum."
Arya'nın nefesi yavaşladı.
Bir saniye sonra başka bir ses duyuldu.
"Merak etmeyin, efendim."
Sessizlik oldu.
Uzun bir sessizlik.
Arya'nın parmakları çantasının askısında sıkıldı.
Bu sesi tanıyordu.
Bir yerde duymuştu.
Sonra gözleri hafifçe büyüdü.
Kaan Vesper.
Bu saatte...
Burada...
Kaan Vesper ne yapıyordu?
Tam geri dönecekti.
Bunun onu ilgilendirmediğini biliyordu.
Zaten hiçbir şey onu ilgilendirmezdi.
O sadece görünmez bir çalışandı.
Ama nedense...
Gözlerini kapıdan ayıramıyordu.
Sanki o kapının arkasında, bütün şirketin bilmediği bir şey vardı.
Ve farkında olmadan...
Bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Tam kapının önüne geldiği sırada içeriden sandalye sesi duyuldu.
Arya olduğu yerde dondu.
Birileri ayağa kalkmıştı.
Ardından ayak sesleri...
Yavaş.
Kararlı.
Ve gittikçe yaklaşan.
Arya'nın kalbi hızlandı.
Gitmeliydi.
Hemen.
Tam geri çekileceği sırada...
Ayak sesleri durdu.
Kapının hemen arkasında.
Bir sessizlik oldu.
Uzun.
Rahatsız edici bir sessizlik.
Sonra içeriden başka bir ses geldi.
"Bir sorun mu var, efendim?"
Birkaç saniye boyunca cevap gelmedi.
Arya nefesini tuttu.
Ve sonra...
Kaan'ın soğuk sesi duyuldu.
"Toplantı bitti."
Ses...
Çok yakındı.
Neredeyse kapının diğer tarafında.
Bir saniye sonra kapı kolu yavaşça hareket etti.
Ve Arya'nın nefesi kesildi.
