Arya Demir hayatı boyunca dikkat çeken biri olmamıştı. Ne okulun en güzel kızıydı ne de insanların dönüp tekrar bakacağı biri. Kalabalık bir odada saatlerce otursa bile çoğu insan onun orada olduğunu fark etmezdi.
Eskiden bu durum canını sıkardı. Artık alışmıştı. Belki de görünmez olmak daha kolaydı. Kimse senden bir şey beklemiyordu. Kimse seni hayal kırıklığına uğratamıyordu.
Sabah saat yediyi on geçe alarm çaldığında Arya yorgun gözlerini tavana dikti. Uyumak istiyordu. Çok istiyordu. Ama buna vakti yoktu. Kirası vardı. Ödenmesi gereken faturalar vardı. Ve kaybetmeyi göze alamayacağı bir işi vardı.
Üç hafta önce Vesper Group'ta işe başlamıştı. Şehrin en büyük şirketlerinden biriydi. Binlerce çalışan, onlarca departman ve tepede tek bir isim vardı.
Kaan Vesper.
Arya otobüs camından şehrin gri sabahını izlerken kulaklığını taktı. Yol boyunca insanların konuşmalarını dinlememeye çalıştı. Ama son günlerde nerede olursa olsun aynı ismi duyuyordu.
Kaan Vesper.
Şirket binasına girdiğinde güvenlik görevlisi başıyla selam verdi. Arya da gülümsedi. Kartını okutup içeri geçti. Devasa lobide çalışanlar sağa sola koşturuyordu. Takım elbiseler, telefon konuşmaları, toplantılar ve yetişmesi gereken işler...
Arya bazen kendini burada yanlışlıkla bulunuyormuş gibi hissediyordu.
Asansöre bindi. Yirmi yedinci kat.
Kapılar açılır açılmaz tanıdık sesler duyuldu.
"Duymadın mı?"
"Neyi?"
"Kaan Bey dün gece yine şirketteymiş."
"Şaka yapıyorsun."
"Gece üçte çıkmış."
"Bu normal değil."
Arya masasına geçerken istemsizce kulak kabarttı.
Son üç haftada Kaan hakkında yüzlerce şey duymuştu. Kimine göre dâhiydi. Kimine göre psikopat. Kimine göre acımasızdı.
Ama herkes aynı konuda hemfikirdi.
Kaan Vesper korkutucuydu.
Bazı çalışanlar onunla aynı asansöre binmiyordu. Bazıları onun bulunduğu katta konuşurken sesini kısıyordu. Bazıları ise göz teması kurmaktan kaçınıyordu.
Arya onu sadece iki kez görmüştü. İkisinde de uzaktan.
Uzun boylu.
Kusursuz giyimli.
İfadesiz.
Soğuk.
İnsanlara değil de duvarlara bakıyormuş gibi duran biri.
Öğle saatlerinde şirket kafeteryası kalabalıklaşmaya başladı. Arya her zamanki gibi en köşedeki masaya oturdu. Telefonuyla uğraşıyor gibi yaparak yalnız kalmaya çalışıyordu.
Tam o sırada bütün kafeterya sessizleşti.
Aniden.
Sebepsizce.
Arya başını kaldırdı.
Ve onu gördü.
Kaan Vesper.
Siyah takım elbisesiyle girişten içeri yürüyordu. Yanında birkaç yönetici vardı. Ama kimse konuşmuyordu. Kimse gülmüyordu. Kimse rahat görünmüyordu.
Sanki bulunduğu yere görünmez bir ağırlık çöküyordu.
Kaan yürürken gözleri bir an bile etraftaki insanlara kaymadı. Sanki orada bulunan yüzlerce kişi onun için yoktu.
Arya da dahil.
Ve Arya'nın bilmediği şey şuydu:
Hayatındaki en büyük hata, birkaç gün sonra yanlış bir koridora girmek olacaktı.
