Özet: kahramanlarımız veletler yüzünden dövüldükten sonra kapıda kalmışlardı.
Mete “Şimdi ne yapacağız?”
Mert “Bilmem ki”
Mete “Bir şekilde anahtarı almalıyız.”
Mete “Şimdi hatırladım Galata kulesinde çalışan bir teyzem vardı,ondan anahtarı alabiliriz.”
Kahramanlarımız Galata kulesinin yolunu tuttular.
Mert “Ne kadar da fazla martı var!”
Mete “Klasik İstanbul martıları işte…”
Mert “Bunlar neden bana tip tip bakıyorlar?!”
Mete “Olamaz yanımızda rüşvet için ekmek yok!”
Mete “Kaaaaaç!!!!!!”
Kahramanlarımız hızla Galata kulesi’nin içine kaçtılar.
Mert “Oh be kurtulduk.”
Mete “Aynen”
Mert “Teyzen nerde?”
Mete “Normalde kapıda olur gelenleri karşılardı ama şimdi molada olmalı.”
Mert “Yani o kadar merdiveni çıkacak mıyız?”
Mete “Maalesef…”
Zorlu 5 dakikanın sonunda sonunda kulenin tepesine çıkmışlardı.
Mete “Teyze!”
Teyze “Merhaba ve hoşgeldin Mete.”
Mete “Teyze sizde bizim kapının anahtarı var mı?”
Teyze “Tabiki var”
Mete “Verebilir misin?
Teyze al bakalım.
Mert “Mete Meteee…”
Mete “Ne var?”
“Şey bu martılar bize yine tip tip bakıyolar”
Siktirrrrr
KAÇ
Anahtarı koruuuu!
Belki dünya rekoru olabilir, eve tamı tamına 10 saniyede koştular
Mete “Ohh be başardık.”
Mert “Hadi acele et kapıyı aç çok yoruldum.”
Mete (kapıyı açar) “oh be sonunda evdeyiz.”
Mert “Mete bu maskeli adam kim?”
Mete “Hırsız!!!!!”
SİKTİRRRRRRR!!!!
Bunlar Mert’in hatırladığı son şeylerdi
