Bölüm 8

Sabahın solgun ışıkları yatakhane koridorlarına usulca sızarken, Ahsen gardiyan uykusuyla doğruldu. Başını kaldırdığı an, yanındaki karyolada hâlâ derin uykuda yatan Efsun’u gördü. Sarı saçları yastığa yayılmış, mavi göz kapakları ağır ağır titriyordu. Ahsen, sessizce yatağından çıktı, cübbesini omuzlarına çekti ve koridora adım attı.Kısa bir yürüyüşten sonra beş arkadaşla bir araya geldi: sırtında kemik saplı çift ağızlı kılıcıyla Dora; elindeki saydam lensli gözlüğünden bakan ve dijital panellerde sürekli kaymalar yaratan Rüzgâr; boynundaki zincir gibi duran, gerektiğinde mızrağa dönüşen silahıyla Lorin; gözlüklerinin taradığı verileri usanmadan kodlayan Tav; ve en ortalarında, herkesin korkuyla andığı “gölge nişancı” Ahsen.Dora kılıcını omzuna dayayıp “Patron gittikten sonra her yer yine sessiz” derken, Rüzgâr panellerine bakıp “Sistem hâlâ ‘acil gözetim’ modunda” diye ekledi. Lorin zincirini dalgalandırarak “Güçlerimizi keşfetmek istiyorsak bugün bir adım atmamız gerek,” dedi. Tav ise sessizce gözlüklerindeki kodları birleştirip koridorun köşesindeki güvenlik kameralarını görmüştü: “Henüz güvende değiliz.”Tam o anda Profesör Lenaris belirdi; bakışları her birini birer birer tartıyor, sonra da yemekhane kapısına doğru ilerlemelerini işaret ediyordu. İçeri girdiklerinde, uzun ahşap masalar boyunca dizilmiş öğrenciler ve duvarlardaki eski yazıtlar, sabahın gergin havasını daha da yoğunlaştırıyordu. Lenaris başını kaldırıp fısıldadı: “Bugün, ‘Kırık Zihin Labirenti’ne gireceksiniz. Koridor aynalarında kendi güç kırıntılarınızı bulacaksınız. Ama labirent, korkularınızı da yansıtır; hazır olun.”Kırmızı alarm sireni çalarak koridoru sararken herkes iki yana savruldu. Efsun bir an için geri çekilirken, sinyal sistemden “Patron Elias Yelverdi men edildi” duyurusu geçti. Koridorların büyülü zincirlerle mühürlenişini izlediler: Alez’in kardeşi olduğu ifşa edilmişti artık — Patron, gerçek kimliği ortaya çıkınca okuldan ihraç edilmişti.Alarm sönünce Lenaris onları labirentin ağzına yönlendirdi. Sisin içinde yansıyan her ayna, karşılarında durdukça bir parıltı saçıyor, her birinin sabit kaldığı sürece farklı bir yetenek kırıntısı ortaya çıkıyordu. Dora sabit bir kılıç savuru yaptığında, kemik sapı yeşil bir ışıkla titredi. Rüzgâr lensini kaldırıp duvara yansıyan kodları çözdü, dijital bir kapı araladı. Lorin zincirini mızrağa çevirip bir aynayı parçalayarak yeni bir çıkış yolu açtı. Tav, gözlüklerinin taradığı gizli sembolleri takip ederek koridorun haritasını çıkardı.Sıra Ahsen ve Efsun’a geldiğinde önce çekindiler. Efsun avuçlarını birbirine yaklaştırdığında mavi bir kıvılcım yükseldi ama anında sönüverdi; yalnızca küçük bir halkaya dönüşmüştü. Gecikmiş olsa da, kendi içinde bir potansiyel kıpırdandığını hissetti. Ahsen ise gölgesini duvara uzatıp bir siluet yaratmaya çalıştı, ama gölgeler henüz ona tam cevap vermiyordu.Labirentten çıktıklarında bir kez daha Lenaris’i gördüler. “Gördüğünüz gibi, güçlerinizin tümü henüz uyanmadı ama tohumlar atıldı. Patron gitti, ama onun yerine burada daha büyük bir amaç var: Alez ile yüzleşmek.” Lenaris, arkalarında bıraktığı parşömeni kaldırdı; üzerine işlenmiş simgeler —Dora’nın çift kılıcı, Rüzgâr’ın lensi, Lorin’in zinciri, Tav’ın tarayıcısı, Efsun’un göz başlığı ve Ahsen’in gölge sembolü— yavaşça ışıklandı. Beş arkadaş birbirine baktı. Başlangıçta birbirlerinden pek hoşlanmayan bu grup, şimdi Patron’un ihanetinin yarattığı boşluğu doldurmak için birlikte hareket etmek zorundaydı. Birbirlerinin gücünü destekleyerek ve korkularıyla yüzleşerek, bu labirentten çıkacak ve okulun gerçek sınavına hazırlanacaklardı. Gün batarken, yemek salonunda sessiz bir kararlılıkla yemeklerini yediler. Kameralar hala izliyor, alarm ışıkları koridorlarda hâlâ yanıp sönüyordu. Fakat aralarındaki bağ bir kez daha pekişmişti. Patron’un gidişiyle ortaya çıkan bu güç kırıntılarını bir araya getirebilecek tek isim onlar olabilirdi. Ve artık geri dönüş yoktu: Alez’in gölgesinin ardındaki gerçeği bulmak için yola koyulmuşlardı.