Bölüm 7

Sabahın ilk ışıkları, okulun eski taş duvarlarını yavaşça aydınlatırken, Ahsen gözlerini araladı. Gözlerinin yeşil renginin derinliği, karanlık gecede kaybolmuştu. Hafif bir baş ağrısı vardı, ancak bir an önce toparlanması gerektiğini biliyordu. Bu okulun içinde ne olduğunu, neden burada olduklarını anlamalıydılar. Yavaşça uyanıp etrafına bakarken, Efsun’un hâlâ uyuduğunu gördü. Sarı saçları yastığa dağılmıştı ve sessizce nefes alıyordu. Ahsen, Efsun’u uyandırmadan odadan çıkmayı tercih etti.Koridor boyunca adımlarını hızlandırarak, ilk kez girerken çok dikkatini çeken eski taşlarla kaplı duvarları yeniden inceledi. Her şeyin içi kadar dışı da büyüleyiciydi. Okulun içine girdiği ilk günden beri burada garip bir şeyler hissediyordu. Bir şeyler eksikti ama neydi, onu bilmiyordu. Gece geç saatlere kadar düşündüğü tek şeydi: Buraya ne amaçla geldiklerini ve kimlerin onları bu yere getirdiğini öğrenmeliydiler. Bir süre sonra Efsun da uyanıp yanına geldi. Yavaşça birbirlerine bakıp, hiçbir şey söylemeden ellerini birbirlerine uzattılar. Birbirlerine hiç uzak kalmadıkları gibi, bu zor dönemde de birbirlerine çok ihtiyaçları vardı. Okulun anons sisteminden gelen ses, tüm öğrencilerin ilk eğitim için toplanmalarını söyledi. Ahsen ve Efsun, eski taş merdivenlerden ilerleyerek geniş bir salona girdiler. Salonda, grubu karşılayan biri vardı. Giydiği kara elbisesi ve soğuk bakışlarıyla, hemen tanıdılar: Patron! Ancak burada işler farklıydı. Patron, buradaki eğitmenlerden biri olarak görünüyordu. Herkes gibi, onlar da onu sadece bir eğitici olarak görmüştü. Ancak Ahsen ve Efsun arasında bir çekişme hissi vardı. İkisi de, Patron’un kim olduğunu hâlâ tam olarak kavrayamamışlardı. O, sadece bir eğitici olmalıydı, değil mi? Ama bakışlarındaki gariplik, her şeyin başka bir yönü olduğuna işaret ediyordu.Patron, sesini yükseltip gruba hitap etmeye başladı: “Bugün hepinizin gerçek sınavı başlıyor. Her birinizin özel bir gücü var, ancak güçlerinizi sadece eğitiminizle ortaya çıkarabilirsiniz. Her biriniz, ilk etapta yalnızca teorik bir eğitim alacak ve gücünüzün ne olduğuna dair bir fikir edineceksiniz. Bu yolculuk oldukça zorlu olacak.” Ahsen ve Efsun, ilk antrenmanlarına başlamadan önce, nelerle karşılaşacaklarını bilmeseler de, bir şekilde bu okula ve burada öğrendiklerine tam olarak güvenmiyorlardı. Eğitimin ilk aşaması başladığında, güçlerini tam olarak anlamadıkları için zorlanacaklardı. Eğitim boyunca hiç kimse onlardan güçlerini kullanmalarını beklemiyordu, ama yine de içlerinde büyük bir merak vardı.Patron’un sesinden sonra, tüm öğrencilere yer gösterildi ve bir dizi sıradan egzersiz için hazırlıklar yapıldı. Ancak her şey ne kadar sıradan görünse de, Ahsen’in içindeki güç bir başka şeyin habercisiydi. Gücü, sahip olduğu geçmişle bağlantılıydı. Ama o, tam olarak neyle yüzleştiğini bilmiyordu. Aynı şekilde Efsun da, hiçbir şeyin kolay olmayacağını hissediyordu. Onlar sadece ilk eğitimlerini alıyorlardı ama diğer öğrencilerden çok farklıydılar.Eğitimlerin sonunda, ilk kez birbirlerine dönüp sessizce konuştular: “Burası sadece bir okul değil, bir hapishane gibi. Bize sadece bir şeyler öğretmiyorlar, burada bize bir şeyler öğretecek kadar güvende değiliz.” Ahsen’in bu sözleri, içindeki gizli korkuyu dışa vurmasıydı. Efsun buna sadece başını sallayarak katıldı. Akşamları ise, okulun karanlık koridorlarında bir araya geldiklerinde, birbirlerine güçlerini açığa çıkarmak için zorlamadılar. Ancak bunun ne kadar tehlikeli olduğunu biliyorlardı. Patron’un karanlık bakışları, çok geçmeden onlara daha derin bir gizemi, daha karanlık bir yolu gösterecekti. İlk bölümde gördükleri güvenlik önlemleri, Alarmların ve güvenlik kameralarının varlığı, okula gelen her yeni öğrenciyi izleyen gözlerin sadece görünen kısmıydı. Patron, her adımı izleyen gizli bir güç gibi, onları farkında olmadan teste tabi tutuyordu. Bir gün her şey açığa çıkacak ve gerçekleri öğrenmeleri için çok geç olmayacak.