Tırnaklarımı kendim yapmak daha zir birşey yok bu dünyada yeminlen.
Birden telefon aniden çalınca yerimden sıçradım.
Elim kanarken bir küfür savurdum.
Gelen Arama; Anne
Şimdi bu gereksiz kadın yüzünden elim kanadı.
Telefonu elime alıp açtım.
"Efendim?"
"Kızım nasılsın?"
Annem bana kızım mı dedi? Yoksa ben mi yanlış duyuyorum.
"Özür dilerim kızım, hava alanına gelip seni uğurlayamadık."
Kaşlarımı çattım.
"Gerek yoktu zaten Ayşe Hanım," dedim kinayeli bir sesle.
"Kızım yapma böyle."
"Neyi yapmayayım Ayşe Hanım?"
"Kızım," dediği sırada hiç utanmadan telefonu suratına kapattım.
Benim okumakla ilgili hayallerime taş koyan insanlarla işim olmaz.
*********
Tırnaklarımı yapmam aşağı yukarı 1 saatime almıştı.
Nankör insanlar yüzünden on parmak yerine 9 parmak yapmıştım.
Ama neyse.
No problems.
Yeop; DREW buradan sana sesleniyorum. Tam bir problemsin ayol.
Ama neyse.
Kimsenin arkasından konuşacağı yok ~N.Z'nin~
Yani oda beni yazıyor.
Zor iş.
Son dakikalar olduğu için koşarak salona girdim.
Hoca beni koridorun diğer tarafından koşarak geldiğimi görünce o da koşmaya başladı.
Ama benim kadar çevik bir insan olamadığı için ben ilk geldim.
Çatlaağğ!
Neyse derse girdik, çıktık felanda fişman da.
***********
Pür dikkat ders çalışırken birden aklıma abimin benim gıcığıma çalışma masamın koltuğunda zıplarken koltuğun kırıldığı ve abimin 3D yeri boylayışı geldi.
Kendimi tutamayıp kahkahalarla gülmeye başladım.
Yeminlen abiler olmazsa bizi kim eğlendirecek lan?
Canlar bu aralar pek müsait olamıyorum yani buna şükür diyeceksinin mecburen.
Aile özeli bir durum yani.
Bide bu aralar aklım hep başka yerlerden.
Psikolojimin o kadar iyi olduğunu söyleyemem.
Vesvese falan geliyor hep, kalbim çarpıntı yapıyor ve pozitif enerjimde pek yok.
Pozitif enerjim yeteri kadar olmadığ içinde beni acayip mutlu eden yazı yazma olaylarına pek giremiyorum.
Neyse inşALLAH iyi olcağım.
Sizi sefiyomm.
Bölüm şarkısı yok :)