Öğle arası çalan zille birlikte kantin, her zamanki gibi İstanbul trafiğini aratmayan bir kaosa teslim olmuştu. Sıla’yla birlikte cam kenarındaki masamıza kurulmuş, soğuk kahvelerimizi yudumluyorduk. Tabii ki Sıla’nın gözleri radar gibi tüm kantini tarıyordu.
"Alara, sana yemin ederim şu an okulun yarısı cuma gecesini konuşuyor," dedi Sıla kahvesinden bir yudum alırken. "Ayrıca Mera arka masadan sana öyle bir bakıyor ki, bakışlarıyla saçlarını tutuşturmaya çalışıyor olabilir."
Çaktırmadan kafamı çevirdiğimde gerçekten de Mera’nın kendi kız grubuyla birlikte bize doğru baktığını gördüm. Önündeki tabağı kollarını kavuşturarak izliyor, tırnaklarını masaya ritmik bir şekilde vuruyordu. Aura’sı resmen "Bu kız benim alanıma girdi" diye bağırıyordu.
"Abartma Sıla," dedim pipetimle oynayarak. "Alt tarafı bir kapı kilitli kaldı. Altında derin manalar aramayın artık."
"Öyle mi?" Sıla sırıttı. "Peki o zaman tam şu an bu tarafa doğru yürüyen Ege ve Kaan ikilisi için ne diyeceksin?"
"Ne?!"
Gözlerimi kocaman açıp arkama döndüğümde Ege’nin elindeki tepsiyle doğrudan bizim masamıza yürüdüğünü gördüm. Üzerindeki okul forması bile adamda sanki bir dergi çekimindeymiş gibi duruyordu, çıldırmamak elde değildi.
Ege, tam benim karşımdaki boş sandalyeyi çekip oturdu. Kaan da hiç çekinmeden Sıla’nın yanına kuruldu. Bütün kantinde anlık bir sessizlik oldu. Yemin ederim birkaç kişinin çatal sesi bile kesildi.
"Burası boş sanırım?" dedi Ege, gözlerinin içi gülerek bana bakarken.
"Şey... Boştu evet, ama biz tam kalkıyorduk," dedim çantama uzanarak. Yüzümün alev aldığına emindim.
"Hiç de kalkmıyorduk!" dedi Sıla anında beni satarak. "Daha kahvelerimiz bitmedi bile. Değil mi Alara?"
Sıla’ya masanın altından tekme atmak istedim ama bacağı Ege’nin sandalyesine çarptı. Ege kaşını kaldırıp gülümsemesini saklamaya çalıştı.
"Eee Alara," dedi Ege, masaya doğru biraz eğilerek. Sesi sadece bizim duyabileceğimiz bir tondaydı. "Kilitli oda travmanı atlatabildin mi? Yoksa hâlâ karanlık yerlerden korkuyor musun?"
"Travmam yok benim," dedim dikleşerek. "Ayrıca ben karanlıktan korkmam. Sadece senin o saçma kilit sisteminden korkulur."
"Hadi ama, eğlenceliydi," dedi Ege gözlerimin içine bakarak.
Tam o sırada başımızda bir gölge belirdi. Mera.
Mera, kusursuz bir tavırla Ege’nin sandalyesinin arkasında durdu ve elini Ege’nin omzuna koydu. "Ege," dedi, sesi son derece tatlı ama gözleri beni delerken. "Hoca Kimya kulübü toplantısını öne aldı, seni bekliyoruz. Gelecek misin?"
Ege başını çevirip Mera’ya baktı. "Gelirim birazdan Mera, siz geçin."
Mera bozulduğunu hissettirmemeye çalışarak gülümsedi. Sonra bana döndü. "Bu arada Alara, cuma gecesi çalışma odasında bir not defteri unutmuşsun. Ege’nin odasındaki masanın üzerinde kalmış. Arkadaştan isteyip sana getirtecektim ama Ege sana ceketini verdiği gibi onu da verir diye düşündüm."
Saldırı bir. Bütün kantin şu an bu cümleyi duymuştu.
Sıla’nın nefesi kesildi. Ben ise ne diyeceğimi bilemeyip dona kaldım. Mera tam zafer gülümsemesiyle arkasını dönüp gidecekti ki...
"Evet, ceket bende kalmış," dedim bir anlık cesaretle. "Ama defter benim değil Mera, büyük ihtimalle sen partideyken Ege'nin odasına bıraktığın şeylerden biridir."
Mera’nın gülümsemesi bir milisaniye kadar dondu. Ege ise dudaklarını birbirine bastırarak kafasını yana eğdi. Gözlerindeki o 'vay canına' ifadesini görmek her şeye değerdi.
Mera hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp hızlı adımlarla kantinden çıktı.
"Ooo," dedi Kaan sessizliği bozarak. "Ateş hattı!"
Ege bana doğru biraz daha yaklaştı. "Demek tırnaklarını da çıkarabiliyorsun, sakar."
"Sadece hak edene," dedim kahvemden son yudumu alarak.
Tam o sırada okulun hoparlöründen rehberlik servisinin sesi duyuldu:
"11-B sınıfından Alara Yılmaz ve Ege Karadağ, dönem sonu Yılsonu Projesi eşleşmeleri için lütfen rehberlik servisine gelsin."
Sıla elindeki bardağı düşürüyordu. Kaan kahkaha attı.
Ege masadan kalkarken bana doğru eğildi ve hafifçe fısıldadı:
"Sanırım bu dönem boyunca benden kaçamayacaksın, Alara."