Yere çarptıklarında ormanın ortasında derin bir çukur açılmıştı.
İkisi de nefes nefese, karşı karşıya duruyordu. Louie’nin gölgeleri incelmiş, Liliana’nın ışığı zayıflamıştı.
Louie ilk konuşan oldu. “Neden… neden hâlâ vazgeçmiyorsun?”
Liliana yavaşça ayağa kalktı. “Çünkü seni tanıyorum. Kristali bulduğumuz gece elimden tutmuştun. Korkuyordun. Ben de senin elini tuttum. O gece hâlâ içimizde Louie.”
Louie’nin sesi kısıldı. “O gece… zayıftım.”
“Hayır,” dedi Liliana. “İyiydin. Güçlü olmak zorunda değildin. Sadece yanımda olman yeterliydi.”
Louie’nin elleri titredi. Gölgeler bir an için geri çekildi. “Eğer bırakırsam… hiçbir şeyim kalmaz.”
Liliana bir adım attı. “Ben kalırım. Hep kaldım.”
Louie’nin gözlerinde bir şey kırıldı. Ama karanlık hemen geri sarıldı. “Geç… çok geç.”
Son bir kez tüm gücüyle saldırdı. Liliana da son ışığını topladı.
İki güç kraterin ortasında çarpıştı.