Fabrikadan çıkan toz dumanı henüz dağılmamıştı ki gökyüzü yeniden karardı.
Louie enkazın arasından yükseldi. Gölge kanatları sırtından açılmıştı. Aşağıda Liliana da ayağa kalkmış, altın ışıkla çevrelenmişti.
Louie kasabaya doğru baktı. “Onlar seni umursamıyor. Sadece güçten korkuyorlar. Ben onlara korkuyu veriyorum. Sen ise boş umut.”
Liliana gökyüzüne yükseldi. “Umut boş değildir. Sen unuttun sadece.”
Louie kara bir fırtına gibi kasabanın üzerine daldı. Gölge dalgaları evlerin üzerine çökmek üzereyken Liliana altın bir kalkanı tüm kasabanın üzerine gerdi. Işık ve karanlık gökyüzünde çarpıştı. İnsanlar pencerelerinden bakıyor, korkuyla fısıldaşıyordu.
“Sonsuza kadar koruyamazsın!” diye kükredi Louie.
“Sonsuza kadar korumak zorunda değilim,” diye yanıtladı Liliana. “Sadece sen hatırlayana kadar.”
Louie’nin gözleri bir an için kararsızlaştı. Sonra öfke geri geldi. Daha güçlü bir dalga gönderdi. Liliana’nın kalkanı çatladı. İkisi de ormana doğru savruldular.