Patlama sessizdi.
Sadece göz kamaştırıcı bir parıltı vardı. Altın ve siyah birbirine dolandı, sonra dağıldı.
Louie dizlerinin üzerine çöktü. Gölgeler vücudundan dökülüyordu. Artık zırh yoktu. Sadece yorgun, solgun bir genç kalmıştı. Göğsünde derin bir yara vardı. Liliana’nın son ışığı oraya isabet etmişti.
Liliana koşarak yanına geldi. Onu kucağına aldı. “Louie… Louie bak bana!”
Louie gözlerini açtı. Bu sefer bakışları netti. Karanlık yoktu. Sadece eski Louie bakıyordu.
Zayıf bir gülümseme belirdi. “Liliana…”
“Konuşma,” dedi Liliana, gözyaşları yanaklarından süzülürken. “İyileştireceğim. Yapabilirim.”
Louie başını hafifçe salladı. Eli, güçsüzce Liliana’nın eline uzandı.
“Yapma… Artık yapma.”
Liliana’nın sesi kırıldı. “Lütfen… kal.”
Louie’nin gözleri yavaşça kapanmaya başladı. Ama son bir kez daha baktı. Sesı neredeyse duyulmuyordu:
“Arkadaşlığımız… sonsuza kadar sürecek.”
Eli Liliana’nın elinde ağırlaştı.
Nefesi kesildi.
Liliana onu sıkıca tuttu. Işığı da yavaş yavaş sönüyordu. Orman sessizliğe gömüldü. Sadece rüzgâr, kırık ağaçların arasından geçiyordu.
Savaş bitmişti.
Ama her şey bitmişti.
Liliana gökyüzüne baktı. Kristallerin düştüğü o geceyi hatırladı. İkisi de güç kazanmıştı. Biri ışığı, biri karanlığı seçmişti.
Ve sonunda ikisi de kaybetmişti.
Ama o son fısıltı, rüzgârla birlikte ormanda sonsuza kadar kaldı:
“Arkadaşlığımız sonsuza kadar sürecek.”