IŞIĞIN İÇİNDEKİ KARANLIK

Geçmiş, neydi ki geçmiş? Geçmiş geçer miydi? Geçmiş unutulur muydu? Geçmiş kopup gider miydi hayattan? Yoksa geride mi kalırdı geçmiş? Sahi nedir geçmiş? Üstü örtülen konular mı? Kalbe gömülen duygular mı? Kuytu köşede kalmış anılar mı? Sahi nedir geçmiş? Mutlu geçen saatler mi? Korkuyla dolu geceler mi? Sessiz çığlıklar attığımız günler mi? Büyüdüğümüzü anladığımız o saniyeler mi? Nesin sen geçmiş? Mutluluk mu? Hüzün mü? Acı mı? Izdırap mı..? Belkide geride kalan çocukluğumuzdu geçmiş. O en masum olduğumuz zaman dilimi. Hayatı tozpembe, bulutları pamuk şeker, gökkuşağını kocaman bir kaydırak sandığımız yıllar... Ama sonra bir an gelir ki hayat kapkaranlık gelirdi bize, bulutlar bize ağlardı, gökkuşağının o güzel 7 rengi bile absürt gelirdi. İşte o zaman anlardık büyüdüğümüzü. O tozpembe hayallerden kurtulup hayatın gerçekleriyle yüzleştiğimizde... Bende bir zamanlar hayatı tozpembe sanan o çocuktum. Ama bir gün geldi işte o gün annem gitti ve hayat karardı, hayaller uçup gitti, tüm umutlar söndü... * * * Ben onun gözlerinde kaybolmuştum ama kendimi bulduğumdan habersizdim... * * * Parla, annesini kaybettikten sonra babasıyla yaşadığı anlaşmazlıklar yüzünden çok kötü zamanlar geçirir. Babası annesinin kaybından sonra çok değişmiş kendini alkole vermiştir. Parla bu durumdan çok rahatsız olsada elinden hiçbir şey gelmemektedir. Babasının bu harcamalarından ötürü uzun süre kirayı veremez ve taşınmak zorunda kalırlar. Parla okul değiştirmek zorunda kalır. Ama orda onu geçmişin tozlu raflarında gezintiye çıkaracak o kişiyi göreceğini nereden bilebilirdi ki?