📖 BÖLÜM 4 – SESSİZ KÖŞELER
Evde zaman, sessizliğiyle konuşuyordu.
Kapılar tıkırtıyla kapanıyor, saat her çeyrekte kendini hatırlatıyordu. Camdan baktığımda, sokaktan geçen yabancı yüzlerin ardında bile bir tanıdıklık arıyordum. Ama en yabancısı bendim. Bu evde, bu şehirde, bu hayatta.
Bir sabah, evde yalnız kaldım. Ablam markete, abim işe gitmişti. Ev bana kalınca, düşünceler de yüksek sesle konuşmaya başladı.
Adımlarım beni misafir odasına götürdü. Bilinçli değildi. Sanki bir şey beni çağırıyordu.
Oda sadeydi. Kitaplık. Eski bir halı. Pencere pervazında toz tutmuş bir çerçeve. İçinde bir fotoğraf yoktu. Sadece boş bir çerçeve. Tuhaf.
Yanında, üzerinde hiçbir etiket olmayan bir karton kutu duruyordu. Açmak istedim. Ama ellerim terledi. İçimde tuhaf bir his vardı, hem açmak istiyor hem de uzak duruyordum.
Parmaklarımı kutunun kapağına götürdüm ama... o sırada anahtar sesi duydum.
Ablam dönmüştü.
Kutudan uzaklaştım. Kalbim hızla atıyordu ama yüzümde belli etmedim. O an hiçbir şey yapmamış gibi yatağıma döndüm. Ama içimde bir cümle yankılandı: