Sınıfa girdiğimde ders çoktan başlamıştı, hocayla dahil herkesin bakışları benim üzerimdeydi. Soğuk bir şekilde konuşmaya başladım “ geç kaldığım için üzgünüm, ben yeni öğrenciyim” hoca kocaman gülümseyerek konuştu “önemli değil canım, sınıfımıza hoş geldin. İsmin nedir?”
“Kardelen ben“
“tekrardan hoşgeldin canım, ama o şapkanı çıkarsanda yüzünü görsek” bunu istemiyordum ama herkesin meraklı bakışlarını üzerimde gördüğümde bakışlarım sabit bir yerde durdu. Müdürün oğlu, yani benim kurbanım, ben onu incelerken oda bana bakıyordu. En sonunda şapkamı başımdan indirdim. Sınıfta bir uğultu yükseldi, muhtemelen herkes yüzümdeki kocaman yara izinden bahsediyordu. Bense hala ona bakıyordum. Gözlerindeki o anlık şok ifadesini kaçırmamıştım, sanki beni tanıyordu. Gözleri, saçlarımda, yara izimde, yüzümdeki her bir detayda gezindi ve en son gözlerime değdi gözleri. Sonra hemen toparladı ve gözlerini kaçırdı, bende ona bakmaya son verdim.
hoca konuşmaya başladı;
”Poyrazın yanına geçebilirsin canım” kimin Poyraz olduğunu anlamaya çalışarak sınıfta gezindi gözlerim. O sırada tek bir yerin boş olduğunu gördüm, o da müdürün oğlunun yanıydı. Demek ismi Poyrazdı. Umursamaz bir edayla yürüyüp oturdum yanına. Bana baktığını hissediyordum ama ben ders boyunca ona başımı bile çevirmedim, o adamla kan bağı olan herkesten nefret ediyordum. Ders bittiğinde, hoca sınıftan çıktı. Kafamı masadan kaldırdığımda herkesin başıma toplandığını gördüm, tüm meraklı bakışlar üzerimdeydi. En sonunda Poyraz gülümseyerek konuşmaya başladı ve bana elini uzattı.
”Selam Poyraz ben sınıfımıza hoşgeldin.” önce uzattığı eline baktım, sonra da o iğrenç gülümsemesine, onun her şeyinden nefret ediyordum. Bende pekte kibar olmayacak hatta kaba bir şekilde konuşmaya başladım
”Senin aptal ismin umrumda değil, ve şu pis elini önümden çek” Herkes bu ani çıkışımla şaşırmıştı, Poyraz ise bana büyük bir şokla bakıyordu. Ayağa kalkıp sınıftan çıktım, teneffüs olduğu için herkes koridordaydı, herkes neşeli bir şekilde birbiriyle konuşuyordu. Koridora adımımı attığım anda uğultular yavaşça kesildi. İnsanlar dönüp bana bakmaya başladı; kimi beni süzüyordu, kimi ise yan gözle bakıyordu. Yüzümdeki yara izi bir mıknatıs gibiydi, tüm dikkatleri üstüne çekiyordu. Ama ben buna alışkındım. Bu iz, insanları sadece bakıp kaçırmaya cesaret ettiği bir şeydi.
Yavaşça yürüdüm, sırtım dik, adımlarım kontrollüydü. Onların fısıldayışlarını duyuyordum:
”Yeni gelen o mu?”
”Yüzündeki ne?”
”Sence ne yaşamış olabilir?”
Umursamadım. Bakışlar ve fısıltılar beni etkilemezdi. Bu yara geçmişimin bir parçasıydı. Ve geçmişim, buradaki kimseyle paylaşamayacağım kadar değerliydi.
Bir grup kız önümde durdu. Liderleri olduğunu tahmin ettiğim, aşırı neşeli görünen sarışın bir kız bana doğru bir adım attı ve elini uzattı.
”Merhaba! Sen yeni gelen kızsın, değil mi? Ben Ece. Yardıma ihtiyacın olduğunda sana yardımcı olabilirim” Bakışlarımı ona çevirdim. Yüzündeki gülümseme, soğuk duruşum karşısında bir an için tereddüt etti. Elini havada bırakarak konuşmaya başladım.
“Gerekmez” kısa ve net cevabım Ece’nin yüzündeki gülümsemesinin solmasına sebep oldu. Kızlar bir kaç saniyelik sessizlikten sonra kenara çekildiler. Yoluma devam ettim. koridorun ucunda Poyrazı gördüm. Onun umursamaz edası kalabalıkların arasından seçiliyordu.
Poyrazda beni fark ettiğinde yanındaki arkadaşlarıyla sohbeti yarıda kesildi. Gözleri yara izime takıldı. Ama diğerlerinden farklı olarak, uzun süre bakmadı. Gözlerimi buluverdi, bir an duraksamadan baktı. Onun bakışlarında ne acıma vardı, ne de korku.
Yüzümde hiç bir ifade yoktu. Onun gözlerine baktım, başımı dik tutarak yüzümeye devam ettim.
Zil çaldı ve kalabalık hızla dağılmaya başladı. İnsanların beni izlediğini hissediyordum, ama bu umrumda değildi. Buraya neden geldiğimi biliyordum, bir amacım vardı ve bu yara burada oynayacağım oyunun başlangıç noktasını simgeliyordu.
Bu yara bana acıyı hatırlatıyor olabilir, diye düşündüm. Ama aynı zamanda bana gücü de hatırlatıyor. Ve burada kimse bu gücü elimden alamayacak…