Lale'nin ölümünden yaklaşık bir ay geçti.
Bu süre boyunca, polise verilecek bütün bilgileri verdim. Lale güzel bir yere defnedildi. Zamanında bizi terk edip tek bir kuruş bile vermeyen bazı akrabalarımız sözde sevdikleri Lale'nin cenazesine geldiler. Ve bir kaç gün bizim evde kaldılar.
Onları hiçbir zaman sevemedim. Çünkü hiçbir zaman onlara yaptığımız iyiliklerin karşılığını alamadık. Annem ile babam büyüklerin işine karışmamamı akrabalarıma karşı saygılı olmamı söylerlerdi. Onlar karşımızda durup bizimle alttan alttan alay ederken çenemi tutamayacağım için her eve geldiklerinde bir bahane bulup dışarı çıkardım. Her türlü kötülüğü yaparlar sonrada kendilerini melekmiş gibi savunurlar.
Lale'nin cenazesindeyken bir damla gözyaşı bile akıtıklarını görmedim. Sadece kendilerini üzülmeye zorluyorlarmış gibi görünüyorlardı. Umarım yüzlerini bir daha görmek zorunda kalmam. Neyse onlar hakkında daha fazla konuşmak istemiyorum.
Bugün yeniden okula başladım. Ama çalışıp bir meslek sahibi olmak için değil. Kardeşimin katilini bulmak için. Tanıdığı biri olduğunu söylemişti. Okuldan eve evden okula gittiği içinde bu kişinin okuldaki birinden olacağını tahmin ediyorum. Aklıma akrabalarımda gelmişti ama onlar bir şey yapacak olsalar gizleyerek yapmazlardı. Onlarda utanacak yüz yok çünkü.
Orada edindiğim her bilgiyi polise ulaştıracaktım. Çünkü polisin yardımı olmadan bu işin altından kalkamam.
Ha bu arada Lale nin odasındaki bazı yerlerde boğuşma izleri bulundu. Vücudunda da lalenin asıldığı ipten dolayı değil birinin onu boğmasıyla öldüğünün izleri bulundu. Yani olayın cinayet olduğu kanıtlandı.
Geçirdiğim bir ay boyunca kendimi toparladım. Kendimi sadece kardeşimin katilini bulmaya odakladım. Ve işte yine okula başlıyorum.
Bir otobüse bindim. Beni okula götürecek olan otobüse. Neyseki boş yer vardı. Dört durak boyunca yaklaşık yarım saat ilerledik. Dördüncü durakta otobüse yaşlı bir teyze bindi. Hem önüme hem arkama boş bir yer var mı diye baktım. Ama hiç bir yer boş değildi. Bende kalkıp cam kenarındaki yerimi yaşlı teyzeye verdim. Zaten bir sonraki durakta inecektim.
Yaşlı teyzenin de duasını alıp, bi beş dk sonra otobüsten indim. Ve önümde kocaman bir okul vardı....
Birazdan gireceğim sınıfımın önünde hoca'nın beni içeri çağırmasını bekliyordum. Ve sonunda " kızım içeri gelebilirsin." Diye bir ses duydum. Bende kapıyı açıp içeri girdim. Uzun kızıl saçlı hoca'nın yanına yürürken herkesin bana kilitlendiğini hissediyordum. Önüme döndüğümde, gerçektende herkesin bana baktığını farkettim.
"Bize kendini tanıtmak istermisin"
"HAYIR" diye geçirdim içimden ama malesef kendimi tanıtmak zorundaydım.
"Tabii. Adım Zeni soyadım Yara."
Soyadımı duyunca sınıfta "Lale'nin kardeşimi yoksa." Diye fısıltılar duyuldu.
Söylemek istemedim. Ve konuşmama devam ettim.
"Okula bir yıl ara vermiştim ve şimdi geri dönüyorum. 16 yaşındayım... sanarım söyleyeceklerim bu kadar."
"Peki kızım hoşgeldin. Arkadaşlarının merak ettiği sorular varsa teneffüste konuşursunuz. Şurası boş oraya oturabilirsin."
Hoca'nın gösterdiği arka sıranın bir önündeki sıraya oturdum ve ders başladı. Ders boyunca ne hoca bana bir soru sordu ne de öğrenciler. Sadece arada sırada bana bakıp geri önlerine döndüler. Tabii ben bundan rahatsız olmuştum.
Bu sınıf benim kardeşimin olduğu sınıftı. Bu da katili bulmam için bir avantajdı. 12'ye değil 11'e geçmiştim. Sanarım buradaki herkesle yakın olmak zorundaydım. Böylece daha fazla bilgi edinebilirdim.
Zil çaldıktan bir süre sonra bazı kızlar başıma toplandı. Ve işte başlıyoruz.
Bir sonraki bölümü daha çok olaylı yapmayı düşünüyorum. Destek olursanız sevinirim.
