"Kardeşim intihar etmedi. Biri onu öldürdü. Bundan eminim."
Polis sorgularcasına beni aşağıdan yukarı doğru hızlıca süzdü.
"Emin misin? Sözünün doğru olduğuna dair bir kanıtın var mı?
Cevap vermek için ağzımı açtığımda, sağımdan bize doğru yaklaşan hemşire seslendi. Sağıma doğru kafamı çevirdim ve ardından hemşire konuşmaya başladı;
"Kolunuzu alçıya almamız lazım hanımefendi, lütfen beni takip edin."
"Bir dakika, bir dakika, şuan benim onu karakola götürmem gerekiyor, eğer işiniz ciddi değilse..."
"Ciddi memur bey, her şeyden önce sağlık gelir. Lütfen kenara çekilir misiniz."
Hemşire, bizi engellemeye çalışan polis'in kenarından geçerek ve elimi tutarak beni uzun beyaz koridorun solundaki bir odaya soktu.
"Çektirdiğimiz röntgende kolunun çatlak olduğunu gördük. İyileşmen için koluna alçı takmam gerekiyor."
Yaklaşık on, on beş dakika alçı takma işlemi yaptıktan sonra yine on, on beş dakika alçı'nın sertleşmesi'ni beklememi söyledi.
"Yaklaşık bir ay sonra tekrar gel. Eğer kolun iyileşmişse alçıyı çıkarırız."
"Tamam. Teşekkür ederim."
Anlamadığım bir şekilde ıvır zıvırları (iğne gibi) karıştırırken benimle konuşmaya devam etti.
"O polis işini düzgün yapmıyor. Bana kalırsa kimseyle uğraşacak hali yok bu adamın. Parasını alsın yeter."
"Neden? Aranızda bir sorun mu yaşandı?"
Normalde merak etmiyordum. Ama kadın nedenini sormamı bekler gibi bana baktığı için sormak zorunda kaldım. Bana yardım ettiği için onu utandırmak istemedim.
"Bizim aramızda bir şey olmadı ama hastalarımla sürekli sorun yaşıyor. Kazalardan sonra buraya gelen hastalarım, hep onun gevşekliğini, suçluyu hapse attırmak için yeterli kanıt bulamadığını, hatta hiç uğraşmadığını söylüyorlar."
Yoksa bu adam bana inanmayıp kardeşimin olayını direkt intihar diye kapatacak mıydı? Ben bunları düşünürken hemşire yine konuşmaya başladı.
"Şeker severmisin?" Diyerek bana kalpli çubuklu bir şeker uzattı.
"Severim. Teşekkürler."
Sonunda alçı kuruduğunda, polis beni arabaya bindirip karakola götürmeye başladı. Karakola giden yol boyunca şekerimi yedim.
Ve sonunda beni sorgu odasına götürdüler. İlk defa bir sorgu odasını canlı görüyordum. Solumda ki sadece kendimi gördüğüm camı görünce, arka tarafında birilerinin beni izlediğini filmlerden bildiğim için onlara el salladım.
Karşımda duran polis, masaya iki kez tıklatarak odak noktası'nın o olmasını sağladı.
"Buraya oyun oynamaya gelmedik. Dikkatini buraya ver ve sorularımı cevapla."
Başımı evet anlamında salladım. Ve o'nun sorularını dinlemeye başladım.
"Olayın nasıl geliştiğini bana anlat."
BÖLÜM SONU
Umarım beğenmişsinizdir. Yarın yeni bölüm geliyor. Bu bölüm çok heyecanlı olmadı ama olaylar zamanla gelişecek.
