İyi bir çevrem olabiliceğini düşünmüyordum zaten çünkü olabildiğince asosyal ve negatif düşünen bir yapım vardı.Beni kim neden sevsin?yalnız olmayı hakediyordum herkesten hakaret duymayıda annesi varken annesiz kalırmı insan? Kalırmış onu anladım resmen evlatlıktım .yani en azından öyle davranıyordu,hep en son planda ben olurdum babam olmadığı için yanımızda bizi daha doğrusu beni umursamazdı bile.Sevgisizlik ve yalnızlık içimi bitiriyordu ruhum fazlasıyla yorgundu ve 7.sınıfa giden bir çocuk bunları artık kaldıramıyordu,kaldıramazdı çok hassas bir yapısı vardı ,insanları incitmekten korkardı ama imbu dünya için fazla iyiydi.Sürekli "dilin yok mu?
-oha konuşuyor
-dili varmış
-susun büşra konuştu ilk kez
-aa gülebiliyormuş!
-bunun yüz kasları gelişmemiş
-ne kadar sessizsin
-hiç konuşmazmısın sen!
-dilinimi yuttun ?hahaha
...
Bunlar yoruyordu...
Derslerim kötüleşmişti okul 1.olan ben artık yerlerde sürünüyordum,ruhum sevgiye açtı ,birinin beni sevmesi için elimden gelenin fazlasını yapabilirdim yeter ki biri bemi gerçekten sevsin.Bu arada birşeyler yememeye başlamış,spor yapıp yemediğim için kendimle gurur duyuyordum böylece güzel olurdum yani iskelet gibi ve beni severlerdi düşüncem buydu ve bunu 1 yıl kimse farketmedi kaç defa cama çıkıp sarktığımı ,kendimi öldürmeyi denediğimi kimsenin haberi yoktu...