Çok yalnızdım,ciddi manada beni anlayan kimsem yoktu duvarlardan başka.gerçekten deliriyordum tımarhanede gibiydim bir kabus bir kabusun içindeydim ve çıkışı,sonu yoktu.Eski beni özlemiştim ,hep konuşan etrafına neşe saçan,insanların sevdiği..
Neyse sanal arkadaş grubum vardı en azından bana iyi gelen bir an olsun dertlerimi unutturan.Penumbra evet her sey burda başlamıştı
Nil,Berkay,Mert,Emir,Sena,Büşra yani ben gece yarılarına kadar oynar konuşucak bir şeyler bulurduk aramızda kilometreler vardı ama bana iyi geliyorlardı.Tabi her şeyin sonu vardır belli bir süre sonra dağıldık Nil,Berkay,ben kaldık birde Furkan vardı günlerim onlarla konuşmakla geçiyor beni anlayan tek varlık onlarmış gibi hissediyordum bu arada iyice zayıflamıştım annemin umrunda değildi zaten ve ben bununla gurur duyuyordum ,içime kapanıklığım iyice artmıs ailemden birine dahi birsey diyemiyordum.sınıfta tahtaya kalktığım zaman nefesim kesiliyor ellerim titriyor ve kendimi kontrol edemiyordum istemsizce gözlerim doluyordu ve yine alay konusu ben oluyordum.Dediğim gibi insanlardan nefret ediyordum.