Bölüm 6

Bir iş bittikten sonra içim rahatlıyorsa, o iş bitmemiştir.Bunu bana kim öğretti bilmiyorum ama her seferinde haklı çıktı.Limanın kokusu hâlâ üzerimde. Tuz, metal ve yağ. Bu koku geçmez. Duş alırsın, kıyafet değiştirirsin ama zihninden silinmez. Ben de silmeye çalışmıyorum. Çünkü iz bırakan şeyler, genelde yaklaşan sorunların habercisidir.Otele dönmedim.Bir çatı katındayım şimdi. Kime ait olduğunu bilmiyorum. Sormadım. Burada sorular tehlikelidir. Pencerenin önünde durup sokağı izliyorum. Herkes normal. Bu da anormal.Telefonum elimde. Kapalı.Açmıyorum çünkü açarsam bir şey bulacağımı hissediyorum.Ve henüz bulmak istemiyorum.Kuzey’in yüzü aklıma geliyor. Limanda, devriye yaklaşırken önüme geçtiği an. O refleks… kimseyi korumaya çalışmayan birinin refleksi değildi. Ama bunu şimdi düşünmek istemiyorum. İnsanlar hakkında erken kararlar, genelde pahalıya patlar.Bilgisayarı açıyorum.Kendi kurduğum bir sistem. Kimseye bağlı değil. En güvendiğim şey, hâlâ kendimim. Liman kayıtlarını tekrar açıyorum. Sevkiyat kaymış görünüyor. Her şey planlandığı gibi. Fazla kusursuz.İşte bu noktada içimde bir şey kıpırdıyor.Kayıtları geri sarıyorum.Dakika dakika.Kare kare.Bir anlık bir şey…Gözüm ilk başta yakalamıyor. Sonra tekrar bakıyorum.Bir gölge.Sadece bir saniye.Bir kamera açısında olmaması gereken bir hareket.Ne benim, ne Kuzey’in.Daha kötüsü:Teşkilatın da değil.Kalbim hızlanmıyor.Ama zihnim netleşiyor.Bu işte üçüncü bir el var.Telefonu açıyorum.Tek bir mesaj düşüyor.> “Bu kadarını beklemiyordun.”Numara yok.İmza yok.Ama mesaj yeni yazılmamış.Saatler önce gönderilmiş.Yani biri beni, ben fark etmeden önce izlemiş.Bilgisayarı kapatıyorum. Pencereye yaklaşıyorum. Sokakta biri var mı diye bakmıyorum. Artık mesele dışarısı değil. Mesele, içeri ne kadar sızıldığı.Şunu anlıyorum:Bu şehirde tehlike sokaklarda değil.Masalarda. Kayıtlarda. Sessizlikte.Ve ilk kez şundan emin oluyorum:Bu işte biri bizi satmadı.Biri bizi kullandı.Ve henüz hangimiz olduğunu bilmiyorum.