Günler günleri kovalıyor yetkililer sis ve su hakkında peş peşe fikirlerini ortaya sunuyordu, kaos beklediğimden daha az ama daha vahşi şekilde ilerliyordu sisin etkisi altında kalan mahalleler git gide daha tekinsiz oluyor ama insanlar inatla orada ki evlerini, düzenlerini terk etmiyordu. Bana garip gelmeye başlamıştı hiçbir şekilde kimse doğru düzgün düşünemiyor gibi geliyordu aslında ben bile artık doğru düşünmediğimi anlamaya başlamıştım susuzluğum inanılmaz derecede artmıştı ve ne meyveler ne de kaynattığımız ve bir nebze de olsa mikrobunu kırdığımız su, susuzluğumun geçmesine yararlı olmuyordu tüm bunlar yetmezmiş gibi kabuslarım da devam ediyordu her seferinde biraz daha az korkmuş bir şekilde uyanıyordum ve vicdan azabımı da artık önemsemiyordum sonuçta olan olmuştu yaptığıma mantıklı bahaneler üretmek istemiyordum.
Kapı çaldığında annemle göz göze geldik evimiz sis bölgesinin çok da uzağında değildi bu yüzden sürekli polislerin gelip bizi evden çıkmamamız konusunda uyarmasına alışmıştık ‘Ben açarım.’ Dedim sıkılmış ses tonuyla ve kapıya yöneldim. Kapıyı açtığımda apartman boşluğunun ışıkları titriyordu. Önce kimseyi göremedim. Tam kapıyı kapatacakken aşağıdan gelen ağır nefes sesini duydum. Başımı merdivenlere doğru eğdiğimde ikinci katta duran bir adamın bana baktığını fark ettim.
Polis üniforması vardı ama ceketi sırılsıklamdı. Sanki yağmurun altında kalmış gibiydi. Oysa günlerdir yağmur yağmıyordu.
“Kapıyı kapatma.” dedi boğuk bir sesle.
Adam merdivenleri çıkmıyordu. Sadece korkuluklara tutunmuş şekilde bana bakıyordu. Yüzü… yüzü garipti. Derisi griye yakın solgun bir renkteydi ve dudaklarının kenarında kurumuş beyaz çatlaklar vardı. Birkaç saniye sonra neyin yanlış olduğunu anladım.
Adamın elinde su şişesi vardı.
Ve kapağı açık olmasına rağmen onu içmiyordu.
Arkamdan annemin sesi geldi.
“Kimmiş?”
Adam gözlerini bir anda annemin sesinin geldiği yere çevirdi. O an boğazımdaki yanma yeniden başladı. Öyle şiddetliydi ki dilimi yutmuş gibi hissettim.
Adam fısıldadı.
“Sizde temiz su var mı?”
Adam çaresizce gözlerimin içine bakıyordu. Ona ilk bakışta güvenmemiştim; bir şeylerin ters gittiğini anlamıştım. Kapıyı tam kapatacağım sırada annem arkamdan adamı gördü. Kapıyı sonuna kadar açarak,
“Tabii ki, buyurun içeri.” dedi.
O an annemle göz göze geldik. Bunu yapmasını istemiyordum. Tanımadığımız bir adamı öylece evimize alamazdı ama annemi de biliyordum; yardım için gelen kimseyi geri çevirmezdi.
Kapının kenarına geçip adama yol verdim.
Mutfağa geçtiğimizde annem adama kaynattığımız sulardan verdi. Adam tedirgin bir şekilde annemin gözlerine baktı.
“Güvenli mi?” dedi.
Annem başını salladı.
“Evet, iki kere kaynattık.” dedi ve güven verici bir şekilde adama gülümsedi.
O andan itibaren adam suyu o kadar aç gözlü bir şekilde içmeye başladı ki onun bu hâline inanamadım.
Annem de ben de şaşkın bir şekilde adama bakıyorduk. Biraz soluklandıktan sonra,
“Adım Mete bu arada.” dedi.
“Memnun oldum. Şimdi evimizden gider misin Mete?” dedim.
Cümlemin bitmesiyle annem öksürerek bana kötü kötü baktı.
“Saçmalama Yağmur.” dedi.
Tam anneme cevap verecekken Mete bana çaresizce baktı.
“Lütfen biraz izin verin. Buradaki neredeyse her kapıyı çaldım ama bir tek siz beni kabul ettiniz. Bana güvenebilirsiniz, ben polisim. Sis bölgesinin yakınında çalışıyordum ve sizi temin ederim ki sisin içine girmedim. Ama olaylar o kadar çığırından çıktı ki…” dedi.
Gözlerinde dehşet vardı. O an abartıyor diye düşünmüştüm. Bu adama güvenilmemeliydi. Annem yanlış yapıyordu ama zaman bana Mete’nin ne kadar iyi biri olacağını gösterecekti.
“Nasıl yani?” dedi annem. “Haberlerde bir şey görmedik. Hatta sis dağılmaya başlamış diyorlar.”
Mete hızla başını salladı.
“Onlara inanmayın. İşler kontrolden çıkıyor. Fark etmediniz mi? Siz de sisten çok uzak sayılmazsınız oysa.” dedi.
“Evden çok çıkmadık bu aralar. Neler oluyor ki?” dedim.
Merak duygusu beni iyice içine çekmişti. Mete hızla anlatmaya başladı. Kelimeler ağzından çıktıkça şaşkınlığımız artıyordu.