Bu kadar geçmişi düşünmek yeter. Zamanın bu kısmında fazla vakit geçirmemek gerektiğini okumuştum bir kitapta, aksi takdirde yaşamı ıskalarız. Emircan'a dönmeden konuşmaya başlıyorum. "Adresin böyle bir yer olacağını tahmin etmemiştim."
Gerçekten de gittiğimiz yol, yol değil gibi. Ağaçların yoğunlaştığı iki şeritli, kıvrılan bir dağ yolundayız. Çamlar her yerde, kozalaklar ise vahşi otların arasına dökülüvermiş. İlkbaharın sonunda sayılırız ve doğa tüm hırsıyla büyümüş sanki. "Ben de ama navigasyon bizi buraya yönlendiriyor."
"Daha var mı peki?" Yolu kastediyorum.
"Yaklaşık on dakika kadar." Emircan artık iyice sessiz.
"Niye böyle durgunlaştın? Elif öğrenir diye mi?" Çabucak ekliyorum. "Merak etme oraya insanlarla flört etmeye gitmediğini anlatırım ona. Bana destek olmak istediğini, seni buna benim sürüklediğimi söylerim. "
Elif Uysal. Kızıl saçlı, bana vahşi otları hatırlatan ve hatta aynı o otlar gibi kokan bir kızdı. Kemerli bir burnu vardı ve yüzünün her yerini kaplayan çilleri ama bunu hiç dert etmezdi. Öyle özgüvenli yürürdü ki sokaklarda kimse onun kusurlarını fark etmezdi. Emircan'ın bir saat içinde bulduğu kız işte buydu ve o günden beri de hayatımızdaydı. Beni Emircan'dan hiç kıskanmadı, fazla özgüvenli demiştim. Hatta ikimizin kardeş olduğuna o kadar inanıyor ki beni görümcesi olarak görüyor diyebilirim. Yani Elif'in Emircan'a hiç kızmayacağını biliyorum.
"Öğrense de dert etmez ki." Tek omzu yukarı kalkıp iniyor Emircan'ın. Gözünü yoldan ayırmıyor. Yol da iyice daralmış vaziyette. Çok geçmeden çift şerit yerini teke asfalt ise yerini kumlu yola bırakıyor. Tekerler iri taşların üzerinden geçerken araba yalpalıyor ve Emircan derin bir nefes alıyor. "Bir katilin kollarına koşuyor gibiyiz."
"Eğer öyleyse o kolları testereyle keserim." Buz gibi bir sesle söylüyorum bunu. Emircan şaka yapmadığımı biliyor. Çünkü korkmaya başlıyorum ve ben korkularımı hep gizlerim. Gizlemek için de her daim korktuğum şeye dönüşüveririm.