Bölüm 3

Bölüm 2: İsimsiz Adam Leeny, adamın arkasından yürürken ayaklarının yere bastığını hâlâ tam hissedemiyordu. Kalbi sakinleşmişti ama aklı karmakarışıktı. Etrafına baktı: paslı kapılar, kırık camlar, terk edilmiş bir depo… Eğer adam gelmeseydi ne olurdu, bunu düşünmek bile istemiyordu. — “Sen… sen kimsin?” diye sordu titrek bir sesle. Adam durdu. Bir an için cevap vermeyecek sandı Leeny. Sonra başını hafifçe yana çevirip konuştu: — “Önemli olan kim olduğum değil. Önemli olan artık buradan çıkmamız.” Bu cevap Leeny’yi pek rahatlatmadı ama adamın sesi güven vericiydi. Sert ama sakindi. Yalan söylemiyordu gibi hissediyordu. Depodan çıktıklarında akşamüstü olmuştu. Gökyüzü turuncuya çalıyordu. Adam eski model siyah bir arabanın kapısını açtı. — “Beni eve mi götüreceksin?” dedi Leeny. — “Evet. Ama önce bir yere uğramamız gerek.” Leeny irkildi. Korku tekrar içini yokladı ama adam onun yüzündeki ifadeyi fark etmiş olmalıydı. — “Merak etme,” dedi. “Seni kimseye teslim etmeyeceğim.” Araba hareket etti. Sessizlik uzadıkça Leeny’nin kafasındaki sorular çoğaldı. Adam yolu ezbere biliyor gibiydi. Bir süre sonra küçük, kalabalık olmayan bir karakolun önünde durdular. — “İn,” dedi adam. Leeny’nin dizleri titredi. Karakola girdiklerinde polisler onları fark etti. Adam hızlı ama kontrollü bir şekilde durumu anlattı. Leeny köşede otururken ellerini sıkıca dizlerinin üzerinde kenetlemişti. Bir polis yanına gelip yumuşak bir sesle konuştu: — “Ailenle iletişime geçiyoruz, tamam mı?” O an Leeny’nin gözlerinden yaşlar aktı. Kendini tutamıyordu. Korku, rahatlama, yorgunluk… Hepsi bir anda patlamıştı. Adam kapıya yönelirken Leeny arkasından seslendi: — “Bekle!” Adam durdu. — “Adını bilmiyorum,” dedi Leeny. “Ama… teşekkür ederim.” Adam ilk kez hafifçe gülümsedi. — “Bazen bazı isimlerin bilinmemesi daha iyidir,” dedi. “Ama şunu unutma Leeny, dikkatli ol. Herkes göründüğü gibi değildir.” Ve kapıdan çıktı. Bir süre sonra ailesi geldi. Annesinin sarılışı, babasının titreyen sesi… Hepsi gerçekti. Leeny güvendeydi. Ama o gece yatağına uzandığında tek bir şey düşündü: O adam nereden adını biliyordu? Ve neden, sanki bu iş onun için ilk kez olmuyormuş gibi davranmıştı? Hikâye henüz bitmemişti. Aslında… yeni başlıyordu.