Bölüm 4

3. Bölüm: Sessiz Takip Leeny’nin gözleri yavaş yavaş karanlığa alışırken, kulaklarında hâlâ kalbinin hızlı atışı vardı. Ellerinin bağlı olduğunu hissetti. Bileklerindeki ip canını yakmıyordu ama soğuktu; sanki kaçış umudunu emen bir soğukluk. Etraf sessizdi. Fazla sessizlik… Bu, onu daha çok korkutuyordu. Adam konuşmamıştı. Ne bir tehdit ne bir açıklama. Sadece direksiyona odaklanmış, yolu izliyordu. Arabanın içindeki ağır hava, Leeny’nin nefesini kesiyordu. Aklı okuldaydı. Az önce defterini sıraya bırakmıştı. Matematik sorusunun yarım kalmış çözümü… Kimse fark etmiş miydi yokluğunu? O sırada, okulun birkaç sokak ötesinde, Aras duruyordu. Aras o gün tesadüfen erken çıkmıştı işten. Normalde o yoldan geçmezdi ama içini açıklayamadığı bir huzursuzluk sarmıştı. Siyah arabanın ani frenle duruşunu görmüştü. Kapının açılışını. Kısa bir çırpınış… Ve sonra sessizlik. Bir şeyler yanlıştı. Aras, arabaya doğru yürümemişti. Koşmamıştı da. Sadece plakayı aklına kazımış, sokak köşesinde durmuştu. Adamların dikkatini çekmeden izlemek, en zor ama en doğru karardı. Araba hareket ettiğinde, Aras kendi aracına bindi. Takip başladı. Leeny ise içeride, küçük bir umut kırıntısına tutunuyordu. Arabanın her dönüşünde, her yavaşlayışta bir fırsat arıyordu. Camdan sızan sokak lambalarının ışığı, zamanın hâlâ aktığını hatırlatıyordu. Yalnız değildi. Bunu hissediyordu. Birinin onu fark ettiğini… Aras, güvenli mesafeyi koruyarak ilerliyordu. Kalbi sakin görünse de zihni alarma geçmişti. Bu bir tesadüf olamazdı. Bir çocuğun gündüz vakti kaçırılması… Yanında telefonu vardı ama henüz polisi aramamıştı. Önce nereye gittiklerini bilmesi gerekiyordu. Araba, şehrin kenar mahallelerine doğru saptığında Aras’ın yüzü sertleşti. “Dayan,” diye mırıldandı. “Biraz daha dayan.” Ve Leeny, ilk kez gözlerinden süzülen yaşlara rağmen içinden aynı cümleyi geçirdi.