Bölüm 2

Bölüm 1: Zil Çaldığında Leeny için her şey sıradan başlamıştı. Sabah annesinin “Geç kalacaksın!” sesiyle uyanmış, aceleyle formasını giymiş, yarım kalan tostunu eline alıp evden çıkmıştı. Okul yolu her zamanki gibiydi: köşedeki bakkal, duvarı grafitilerle kaplı sokak, bahçeden gelen bağrışmalar… Hepsi o kadar tanıdıktı ki, Leeny başına geleceklerden habersizdi. Dersler sıkıcıydı. Matematikte defterine anlamsız şekiller çizmiş, Türkçe dersinde camdan dışarı bakarken dalıp gitmişti. Son ders zili çaldığında içini bir rahatlama kapladı. Çantasını omzuna atıp okuldan çıktı. Ama o gün eve her zamanki yoldan gitmedi. Okulun arka tarafındaki dar sokaktan geçerken bir arabanın yavaşladığını fark etti. Önce önemsemedi. Ta ki arka kapı aniden açılana kadar. Her şey saniyeler içinde oldu. Bir el ağzını kapattı, diğeri kolunu sıktı. Leeny bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Çanta yere düştü, defterleri savruldu. Kapı kapandı, araba hızla uzaklaştı. Kalbi kulaklarında atıyordu. Gözleri bağlanmıştı. Zaman kavramını yitirdiğinde araba durdu. Sessiz, terk edilmiş gibi görünen bir yere getirildiğini hissetti. Korku, boğazına düğümlenmişti. “Biri beni bulur mu?” diye düşündü. “Annem…” Tam o anda, dışarıdan sert bir ses duyuldu. — “Onu bırak.'' Adamların paniklediği belliydi. Ayak sesleri, boğuk bağırışlar… Ardından bir kapı gürültüyle açıldı. Leeny’nin gözlerindeki bağ çözüldüğünde karşısında uzun boylu, yüzü gölgede kalan bir adam vardı. Gözleri kararlıydı. — “Korkma,” dedi sakin bir sesle. “Artık güvendesin.” Leeny titreyerek başını salladı. Adam montunu onun omuzlarına koydu, dışarı çıkardı. Gün ışığı gözlerini kamaştırdı ama ilk defa nefes alabildiğini hissetti. O gün Leeny’nin hayatı ikiye ayrıldı: Kaçırılmadan önce ve kurtarıldıktan sonra. Ve o gizemli adam… Onun hikâyesi daha yeni başlıyordu.