Bölüm 10

9. Bölüm – Aynadaki Yabancı Karanlık tekrar çöktüğünde adam duvara yaslandı. Nefesi kesikti. Kalbi, göğsünü parçalayacak gibi atıyordu. Kapının kapanma sesi hâlâ kulaklarındaydı. Leeny’nin yüzü gözlerinin önünden gitmiyordu. Aslında kimse onun sadece 19 yaşında olduğunu bilmiyordu. Bu işlerin içine girdiğinde daha 17’siydi. Yanlış insanlar, yanlış borçlar, yanlış bir cesaret… Hepsi üst üste gelmişti. Kendini güçlü göstermek zorundaydı çünkü korktuğunu fark ederlerse sonunun ne olacağını biliyordu. Ama Leeny… O farklıydı. Onu ilk gördüğü anı hatırladı. Okul çıkışı, kalabalık, bir anlık çarpışma. Leeny özür dilemişti. Küçük, sıradan bir an… ama onun için bir kırılma noktasıydı. O ana kadar kimse ona öyle bakmamıştı. Ne korkarak, ne çıkar hesaplayarak. Sadece insanca. “Bu yanlış,” diye fısıldadı kendi kendine. “Bu hisler yanlış.” Çünkü Leeny masumdu. Çünkü o, karanlığın içinde yaşayan biri değildi. Ve çünkü ona yaklaşmak, kirli ellerini ışığa uzatmak gibiydi. Hücrenin duvarına baktı. Kendi yansımasını görebildiği kadar parlak bir metal parça vardı. Yüzü gençti ama gözleri yaşlanmıştı. Kendini tanıyamadı. “Onu kurtardım,” dedi içinden. “Peki ya kendimi?” Kalbi sıkıştı. Leeny’nin korkmasına rağmen ona güvenmesi, koşarken arkasına dönüp bakması… Bunlar bir teşekkürden fazlasıydı. Bu, bir bağdı. Ve o bağ büyüyordu. Kendini sorguladı: Ona yardım etmesi bir borç muydu? Yoksa kalbinde ilk defa filizlenen bir şey miydi? Cevap korkutucuydu. Çünkü âşık olmak, onun gibi biri için bir lüks değil; bir zayıflıktı. Ama ne kadar bastırmaya çalışsa da gerçek buydu: Leeny, karanlığın içindeki tek ışığı olmuştu. Ve o ışığa bakmak artık canını yakıyordu.