Bölüm 9

8. Bölüm – Karanlığın Ardından Leeny gözlerini açtığında başı zonkluyordu. Etraf karanlıktı ama bu karanlık gece gibi değil, umutsuzluk gibiydi. Soğuk bir zemine uzanmıştı; elleri bağlı değildi ama bedenini hareket ettirecek gücü yoktu. Uzaklardan metal bir kapının gıcırdaması geldi. Kalbi hızlandı. Adımlar yaklaştı. Kapı aralandığında içeri süzülen ışık, uzun bir gölgeyi duvara vurdu. Adam konuşmadı. Sadece Leeny’e baktı. Bakışlarında ne öfke vardı ne de merhamet; sanki bir görevini izliyormuş gibiydi. “Beni neden buradayım?” diye fısıldadı Leeny. Sesi titriyordu. Adam cevap vermeden kapıyı kapattı. Saatler mi geçti, yoksa dakikalar mı, Leeny anlayamadı. Zaman orada bükülüyordu. Tam umudunu kaybetmeye başladığı anda, duvarın öte yanından hafif bir tıkırtı duydu. Ardından bir fısıltı: “Leeny… sessiz ol.” Bu sesi tanıyordu. O gün okul çıkışında, kalabalığın arasında çarpıştığı adamdı bu. Göz göze geldikleri o kısa an şimdi anlam kazanıyordu. Duvarın bir parçası yavaşça açıldı. Adam ortaya çıktı. Yüzü yorgundu ama kararlıydı. “Seni buradan çıkaracağım,” dedi. “Ama bana güvenmen gerek.” Leeny başını salladı. Başka seçeneği yoktu zaten. Adam, cebinden küçük bir anahtar çıkardı. Kapıyı açarken alarm sesi beklediler… ama hiçbir şey olmadı. Koridorlar dar, ışıklar zayıftı. Her adımda yakalanma korkusu artıyordu. Tam çıkışa yaklaştıklarında, uzaktan bağırışlar duyuldu. “Buldular bizi,” dedi adam dişlerinin arasından. Koşmaya başladılar. Kapı önlerine geldiğinde adam Leeny’i itti: “Durma!” Leeny dışarı fırladığında soğuk hava yüzüne çarptı. Özgürdü. Ama arkasını döndüğünde adam hâlâ içerideydi. Kapı kapandı. Polis sirenleri yaklaşırken Leeny’nin gözlerinden yaşlar aktı. Adam onu kurtarmıştı. Ama kendisi içeride kalmıştı. Ve Leeny artık biliyordu: Bu hikâye burada bitmeyecekti.