Bölüm 11

10. Bölüm – Sessiz Arayış Leeny o geceden sonra bir daha eskisi gibi uyuyamadı. Gözlerini her kapattığında kapının kapanma sesi yankılanıyor, ardından o bakış geliyordu aklına. Kendisini itip “Durma” diyen ses… O sesi unutması imkânsızdı. Herkes ona şanslı olduğunu söylüyordu. “Yaşadıkların bir mucize.” “Unutmaya çalış.” Ama Leeny unutmak istemiyordu. Çünkü biri onun için içeride kalmıştı. Günler geçti. Polisler konuştu, dosyalar açıldı, isimler havada uçuştu ama kimse o adamdan bahsetmedi. Sanki hiç var olmamıştı. Leeny her duyduğu ayrıntıyı zihnine kazıdı: koridorlar, kapılar, sesler… Bir boşluk vardı ve o boşluğun adı yoktu. Bir akşam, odasında tek başına otururken defterini açtı. Farkında olmadan bir yüz çizdi. Sert ama yorgun. Genç ama gözleri fazla şey görmüş gibiydi. Kalemi bıraktığında fark etti: Onu arıyordu. Aynı saatlerde, beton duvarların arasında biri sırtını soğuk zemine dayamıştı. 19 yaşındaydı. Ve ilk defa kalbi bu kadar gürültülüydü. İçeride zaman daha ağır akıyordu. Her saniye, Leeny’nin özgürce nefes aldığı bir an demekti. Bu düşünce onu hem rahatlatıyor hem de parçalayıp duruyordu. “Onu bir daha görmeyeceksin,” dedi kendine. “Bu en doğrusu.” Ama kalbi dinlemedi. Leeny’nin gülümsemesini hatırladı. Korkmasına rağmen geri dönüp bakmasını. Onu orada bırakamayışını. Kendini sorguladı: Eğer başka biri olsaydı, aynı şeyi yapar mıydı? Cevap netti. Hayır. Çünkü mesele cesaret değildi. Mesele Leeny’di. Bir gece, gardiyanın bıraktığı gazetede küçük bir haber gördü. Kaçırılan kızın kurtulduğuna dair kısa bir satır. İsmi yazıyordu: Leeny. Kalbi sıkıştı. Yaşıyordu. Güvendeydi. Gülümsedi. İlk kez, gerçekten gülümsedi. O an anladı: Bu his geçmeyecekti. Ve Leeny de o sırada pencereden dışarı bakarken aynı şeyi hissediyordu. Sanki bir yerde, görünmeyen bir bağ hâlâ kopmamıştı. İkisi de bilmiyordu ama kader, sessizce yeniden yollarını çiziyordu. Ve bu kez kaçmak mümkün olmayacaktı.