Açelya, gözlerini açtı. Yavaşça, kafasında keskin bir baş ağrısı ve vücudunda tükenmişlik hissiyle hastane odasında yatıyordu.
Ameliyat başarıyla geçmişti.
Baran, her an gözlerinin önündeydi, ama şimdi—şimdi başka bir şey vardı. Ahmet’in varlığı, her anı sarmıştı. Geçmişin soğuk gölgesi, her şeyin üzerine çökmüş gibiydi.
Bir süre sonra, hastanenin uzun koridorlarında yürürken, onu gördü.
Ahmet, soğuk ve karanlık bir silüet gibi, Açelya’yı bekliyordu.
Gözleri, kalbinde nehir gibi akan öfkeyle dolmuştu.
"Açelya," dedi, sesi soğuk ve keskin. "Bir zamanlar sana her şeyimi verdim. Senin için her şeyimi kaybettim. Ama hâlâ seni seviyorum. Bu dünyada yalnızca seninle bir geleceğim olmalı."
Açelya, Ahmet’e bakarken öfkesini içinde hissetti. Her anı, geçmişin acı dolu anılarını yeniden yaşattı.
"Her şeyimi aldın zaten," diye fısıldadı. "Ama ben seni bıraktım. Çünkü ben artık başka bir insanım."
Ahmet gülümsedi, ama bu gülüşte bir şey yoktu. Sadece soğuk bir yıkım vardı.
Ve sonra—Ankara Şehir Hastanesi’nin koridorlarında yankılandı o ses:
Silahın namlusundan çıkan soğuk, ölümcül ses. Ahmet’in parmakları, tetikteydi. Silah, bir anda Açelya'nın üzerine doğrultulmuştu.
Açelya, nefesini tuttu. Gözleri, geçmişin korkunç gölgeleriyle buluştu. Ama bu kez—korkmadı.
Ahmet'in gözlerinde yansıyan o eski güç, artık ona işlemiyordu.
"Sonsuza kadar seni seveceğim, Açelya," diye fısıldadı Ahmet, ama bu sözcükler, kâbus gibi havada asılı kaldı.
Ve bir saniye sonra—güçlü bir patlama sesi. O an, zaman bir kez daha durmuştu.