Baran, hastanede bir şeyin yanlış olduğunu hissetti.
Birden o keskin patlama sesi—Ahmet’in silahından çıkan soğuk, ölümcül yankı—her şeyin ters gittiğini haber veriyordu.
Kafasında bir çığlık, kalbinde bir boşluk vardı.
Ağır adımlarla hastane koridorlarına koştu. Bir anlık kalp atışıyla, içindeki korkuyu hissetti.
Sonra, gözleri o kanla boyanmış bedeni gördü.
Açelya…
Kanlar içinde yatıyordu.
Ve zaman bir anlığına durdu.
Baran, derin bir nefes aldı. İçinde bir şeyler kırıldı, ama o ne kadar kırılırsa kırılsın, bir şeyleri toparlamak zorundaydı.
Açelya...
Ona bakarken kalbi o kadar hızlı atıyordu ki, zamanın geçişi bir kara delik gibi hissediliyordu.
"Açelya!" diye haykırdı, kollarına alıp onu hastane odasına taşırken.
Gözleri bulanıklaşmış, nabzı zayıflamıştı.
Ama Baran, ona ne olursa olsun yardım etmek zorundaydı.
İçinde bir hıçkırık, bir öfke vardı.
Bir yandan da korku… Onu kaybetmek, her şeyin sona ermesi demekti.
Ameliyat
Ameliyat odasında saatler geçtikçe, açığa çıkan gerçekler tüm göğsünü delip geçiyordu.
Birkaç saat sonra, doktorlardan biri, derin bir sessizlik içinde, dudaklarından şu cümleyi söyledi:
"Doktor Baran… Açelya... 2 aylık hamile. Ama şu anda bebek sağlıklı mı, bilmiyoruz."
Baran’ın gözleri açıldı.
"Ne? 2 aylık mı?"
Evet. Açelya, hem yaralıydı hem de Baran’dan olan bebeği taşıyordu.
Ama şimdi her şey bir yıkım halini almıştı.
Açelya'nın yaşamı, bebeği ve onun geleceği… her şey belirsizdi.
Her şey bu kanlı gecede, Ahmet’in silahından çıkan o ölümcül kurşunla değişti.