Açelya, bir an için her şeyin hayal olduğunu düşündü. Zihninde bulanık silüetler, sesler ve yarı uyanık bir dünya vardı. Ama bir şey vardı—kendisini bir yerlerde, derin bir boşlukta buldu.
Sonra, birden gözleri açıldı.
Birçok insan etrafındaydı. Yüzleri kayboluyordu ama birinin sesi, derinden geldi.
"Uyan, Açelya. Biz buradayız."
Baran…
Onun adı, zihninde yankılandı.
Kendi bedenini hissedemedi.
Başını kaldırıp etrafına baktığında, hastane odasında yatıyordu.
Bir şeyler eksikti, ama ne?
Yavaşça vücudunu kontrol etti. Kanlar, eklemlerinin her tarafına yayılan yara izleri...
Ve sonra—acıyı hissetti.
Başında, kalbinde ve en derin yerinde bir ağrı vardı.
"Ameliyat için hazırlık yapıyoruz," dedi bir hemşire, gözlerinde derin bir kaygı. "32 saat sürecek bir operasyon, Açelya. Çok şanslısın. Bir mucize…"
Ama Açelya hissetmiyordu.
Bir müddet daha bu dünyanın dışındaydı.
Baran, sabırla bekliyordu. Ellerini onun elinden çekmeyecekti.
Açelya'nın gözleri tekrar kararmadan, son bir kez onu sımsıkı tutmak istiyordu. Çünkü bu operasyon, onların hikâyesinin en büyük sınavıydı.