"Uyan artık Karahan . Eğitimlere geç kalıcaksın ." dedi Metin bilmem kaçıncı defa . Artık isyan ederek yatakya doğrulduğumda "Ya dün o kadar şey yaşadım . İnsaf be ."dedim . Metin bana gülümseyerek " Her şeyin tek sorumlusu sensin . Uslu durmuyorsun . O şişi batırmasan ne olurdu ?" dedi . Ayağa kalkarak dolabımı açarak "Dua etsin o şişi karnına sapladım . Yapa bilsem kalbine saplardım ."dedim . Metin odadan çıktığında üzerime takım elbise giydim . Bu gün iki tane toplantım var . Daha sonrada eğitimlerim var . Bu yüzden yanıma birde spor çantası aldım . Salona inip her sabah olduğu gibi masanın üstünde duran kahvemi aldım . Yanıma gelen Metine "İlk toplantı saat kaçta ?"diye sordum . Metin gülümseyerek "Sizin için sekize aldırtdım ."dedi . Ya sabır baya değişiklik olmuş . Hrp altıda uyanan biri olarak bu gün biraz fazla uyumuşum . Kapının yolunu alarak Metine "Sende geliyorsun değil mi ?" diye sordum . O ise gülümseyerek "Artık büyüdün Karahan . Bana ihtiyacın yok ."dedi . Bu sözleri beni geçmişe götürdü . Bu güne kadar üstümde emeeği vardı ve onu öyle kolay bırakamazdım .
"Benim yaşım kaç olursa olsun sana ihtiyacım olucak . Sen benim sağ kolumsun , ölen ailem , yanan evimsim . Onlardan kalan tek hatıra sensin ."dedim . Kapıyı açıp dışarı çıkacakken Metin "Senin düşüncende bu kadar iyibiri olmak çok güzel Karahan . Ama unutma annen baban gibi bende daim yanında olamam . Güşlüsün , çeviksin ve hatta eğitimlere ihtiyacın yok bile dene bilir . Ama senin bunun dışında yenilmez olmanı istiyorum . Çünkü artık çok az kaldı Karahan . Sen kendin Arslanları buldun . Onlarda yakında senin kim olduğunu bilicek . Onların fotografları hakkında daha etraflı bu gün Kanatla konuşacaksın . Senin fotograflarının yayılmamasının bir artısıda bu . Eğer Ayaz tanımadıysa onların içine girip kaleyi oradan feth ede biliriz . Ama ilk hedef şu anlık yenilmezliğin . Bu yüzden hırsa kapılıp saçma sapan şeyler yapma . Öfke iyidir seni canlı tutar . Ama gereyinden fazlasıda ölümden başka bir şey değildir . Umarım anlamışsındır ."dedi . Olumlu anlamda kafa sallayarak "Anladım merak etme . " dedim ve evden çıktım . Arabaya doğru addımladığımda şoför kapıyı açtı . Arabaya bindiğimizde yaklaşık yirmi dakikaya bir şirkete vardık .
"Toplantı burada mı ? " diye sordum şoförden . Olumlu anlamda başını sallayarak arabadan inip kaşarak kapımı açtı . Ben arabadan inip şirkete doğru yürmeğe başladım ama bir gariplik vardı . Normalde böyle örgüt taplantıları bir evde ve ya örgüte has olan depolarda yapılırdı . Garip olan başka bir şey ise buluşacağım örgüt lideri hep kendi deposunda yapardı toplantıları . Olduğum yerde durduğumda arkandan gelen korumalarımdan biri koşarak yanıma geldi . Alçak sesle "Sıkıntımı var efendim ? " diye sordu . Bende fısıltıyla "Bir gariplik var . Tetikte olun ."dedim . Korumam olumlu anlamda kafa sallayarak arkaya geçip bilgiyi diğerlerine verdiğinde iki korumam öne geçerek bir sağıma , diğeriyse soluma geçti .
"Efendim toplantı ilerdeki odada ." dedi adamlarımdan biri . Olumlu anlamda kafa sallayarak kapısında iki korumanın beklediği odanın kapısına doğru yürüdüm . Kapıya vardığımda korumalar "Sadece Karahan içeri geçicek ."dedi . Adamlarım itiraz edecekken "Tamam . Yalnız giricem . Ama dediğimi unutmayın . " diyerek onlara küçük bir hatırlatma yaparak içeri girdim . İçerde hiç kimse yoktu sadece arkası dönük bir sandalye vardı . Normal bir ofise benziyor burası . Etrafa iyice göz gezdirirken "Yeterince baktınmı etrafa ... Karahan ." dedi ve döner sandelye bana doğru döndü . Bem şok olmuş şekilde sandalyedeki adama bakarken o ise kahkaha atarak "Ne oldu ? Senin Karahan olduğunu malesef eve gidince anlaya bildim . Keşke daha önce anlasaydım Nilda ."dedi . Ben öfke ve şok içinde "Bana bir daha öyle seslenme ."dedim . Bu zaman oturduğu sandalyeden kalkarak bana doğru addımlama başladı . Bense nedenini bilmediğim şekilde geriye doğru addımlamaya başladım . Odanın taş desenli duvarına çarpıldımda bana "Ne oldu ? Benden korktun mu ? Ha bu arada ismin Nilda değil mi ? Neden sana öyle seslen miyim ?"diye sorduğunda tam karşımda duruyordu ve aramızda sadece iki adım mesafe kalmıştı . Ona doğru bir adım atarak "Senden korkmuyorum . Sadece senden tiksiniyorum . Bana neden öyle seslenmemen gerektiğine gelirsek bence yaşamayı seviyorsun ."dedim . Kahkaha atarak aramızdakı son adımıda kapattı ve beni omuzlarımdan tutarak geriye doğru attı . Yeniden duvara çarpılınca öfkeyle belimdeki silahı çıkarıp ona doğru tuttum ve "Benden uzak dur ve eceline kavuşmaya hazır ol ."dedim . Dudağı yukarı doğru kıvrılınca ani bit hamleyle silahın olduğu elimi havaya kaldırarak duvara yasladı . Diğer elinide duvara koyarak aramızdaki bütün mesafeleri kapattı . Verdiği nefes yüzüme çarpınca gözlerimi kapattı . Sadece sesini duydum .
"Buna hazır değilsin . Benimle bizimle karşılaşmaya hazır değilsin . Sen daha bebeksin . Büyüyememiş bir bebek . Sen o silahı eline alıp poliscilik oynamıyorsun . Nefesimden bile korkuyorsun Nilda . Sana neden Nilda diyorum biliyir musun ? Çünkü Karahan dediğimde güçlü bir kadın oluyorsun . Ama içinde büyütemediğin Nilda var ve o seni zayıf kılıyor . Nilda dediğimdeyse on yaşında bir kız çocuğu ve bildiğim tek bir şey var . Bu kız çocuğu biz yani Arslanlarla karşılaşamaz . Anladın mı ?"dedi ve havadaki elimi bıraktı . Benden bir kaç adım uzaklaşarakmodada olan koltuğa oturdu . Hayır , hayır , hayır şimdi değil . Lütfen hastalık biraz bekle . Avuçlarımla iki kulağımıda kapattım . Yerde oturarak duvara yaslandım . Bir ileri bir geri sallanarak parmaklarımla kafama vurmaya başladım .
"Hayır . Yeter . Git . Bırak . Anne . Yanıyor . Sus . Baba . Bırakma . Korkuyorum ."dedim kendi kendime . Gözümden akan yaşlara hakim olamazken bir ses duydum ama beynimdeki seslerle karıştığı için anlayamıyordum . Sonra yeniden yankılandı ses . Daha netti bu sefer .
"Bana bak Karahan . Kes şunu ."dedi ses sonra bacağımda keskin bir acıyla çığlık atacakken bir el ağzımı tuttu . Gözlerimi araladığımda karşımda duran Ayaz bana sarılarak "Sakin ol . Geçti her şey ."dedi . Şaşkın şaşkın bir ona bir de etrafa baktım . Ne oluyor ? Acı hiss ettiğim bacağıma bakarak "Oğlum sen cani misin ? Neden kestin beni ? " dedim . Yüzündeki acı gülümsemeyi gördüğümde "Kriz geçiriyordun . Yapacak başka bir şey bulamadım . Dur bekle " dedi ve boynundaki kravatını çıkararak bavağımı sıkıca bağladığında acıyla inledim . Bana bakarak "Canını yakmak iztemezdim ."dedi . Bense ona nefretle bakarak "Ben senin , sizin canınınızı yakmak isterdim . Çünkü siz benim ailemi öldürdünüz . Hani sen yumuşak yatağında yatarken ben tahtalarda yattım . Hani seni annen severken beni eğitmenlerim sevdi . Hani seni baban destekliyorya beni sağ kolum destekledi . Sizin yüzünden . Bemim ailemin katilisiniz siz . Sizsiniz Ayaz ." dedim ve "Bana bir daha böyle bir tuzak kurmaya kalkma . Çünkü örgütümüz gibi bende koca bir enkazım ve sen bu enkazın altından çıkamazsın . " diye devam ettim . Ayağa kalkarak odanın kapısına doğru ilerledim . Kapıyı açacakken Ayaz "Keşke geçmişi değiştire bilsem ."dedi . Bense "Hayatımda keşkeye yer yok ."dedim ve odadan çıktım . Adamlarım bu halimi görünce "Efendim ne oldu ?"dedi . Tam içeri dalacaklarken "Sorun yok . Ayağım çizildi . Hadi gidelim ."dedim . Onlar inatla içeri bakarken "Sorun yok . Hadi gidelim ."dedim . Ayağım yüzünden sendelediğimde odanın kapısı açıldı . Ayaz boynuna doladığı atkı ve gözüne taktığı gözlük yüzünden fark edilmez hale gelmişti . Adamlarına "Gidelim ." dedi ve çıkışın yolunu aldı . Bende bizimkilere çıkışı işaret ederken "Efendim , özür dilerim ama böyle kapıya kadar bile gidemezsiniz ."dedi adamlarımdan biri . Bu zaman bizden ilerde olan Ayaz olduğu yerde durdu ve geri yanımıza gelerek "Hanımefendinin arabasını hazırlatın . Dışarı çıkmasına ben yardım edicem ."dedi ve yanıma gelerek ani bir hamleyle beni kucağına aldı . Öfkeyle sesimi kısarak "Ben senden yardım falan istemiyorum . İndir beni ."dedim . Gözlüğünün arkasındakı gözleriyle bakıştım sanki bir anlık . Bana "Merak etme indiricem seni . " dedi ve şiketten çıktı . Benim arabama yaklaştığında şogörüm kapımı açtı . Yavaşca beni arabama koyduğunda "Düşmanız evet ama ben ailene bir şey yapmadım . Benden nefret etmene gerek yok ."dedi . Acı bir gülümsemeyle ona "Aileme bir şey yapmadın ama sende bir Arslansın . " dedim . Yüzü düştüğünde arabadan çıkıp kapıyı kapattı . Soförüm yerine geçerek arabayı kullanmaya başladığında "Efendim diğer toplantı iptal olmuş . Sizi eve mi götüreyim eğitime mi ? " dedi . Bu halde zor olsada "Eğitime ."dedim . Yaklaşık yarım saate eğitim alanına vardık . Ben spor çantamı alıp arabadan indim ve jemen kıyafetlerimi değişmem için bana ayrılmış odaya foğru yürüdüm . Normalde koşardım ama bu pislik Ayaz yüzünden bacağım çok ağrıyordu ve ben eğitimlere şortla katılıyordum . Şimdi ne yapacağım acaba ? Hocalarada bir bahane bulmam gerekicek . Çünkü bu gün eğitime eşortmanla katılıcam . Odaya vardığımda kıyafetlerimi çıkardım ve hemen odada bulunan ilk yardım çantasını açarak kendi kendime pansuman yaptım sonra dikkatle kıyaflerimi giyerek odadan çıktım . İlk eğitim dövüştü . Doğru dürüst yürüyemezken nasıl dövüşücem acaba ?
"Ooo kaçak Avcı hoş geldin ."dedi . Bu Pars hocanın sesiydi . Arkamı dönerek "Hoş bulduk hocam ."dedim . Eğitmenlere kısaca hoca diyordum . Çünkü diğer tür nefes nefese kalıyorum . Pars hoca bana doğru bir adım atarak karnıma bir tekme geçirdi . Bem acıyla yere serilerken hoca olacak Pars "Dikkat onda sıfır ."dedi ve yanıma gelip elini bana uzattı . Elini tutup ayağa kalkacakken elini bırakmasıyla yeniden yere çakıldım . Başını iki yana sallayarak "Saflık onda on ."dedi . Öfkeyle ayağa kalkıp yumruğumu yüzüne geçiricekken bileğimi tutarak sırtımla birleştirdi ve kulağıma fısıltıyla "Hırs onda on . Ama başarı onda sıfır ." dedi . Kafamı geriye doğru savurduğumda acıyla bileğimi bırakarak "Strateji onda yedi ."dedi . Savurduğum tekmeyi havada tuttuğunda çok zor taktik olan ters tekmeyi yapmağa çalıştım ve "Yaptım ." diye bağırdım tekmem yüzüne çakıldığında . O ise gülerek "İntikam onda bir ."dedi . Ne ? Ne saçmalıyor ya bu ? Ben sendeleyerek ona doğru birkaç adım attığımda kaşlarını çatarak "Bacağına ne oldu ?"diye sordu . Gözlerinde endişe vardı . Gülümseyerek "Çizildi . Sıkıntı yok ." dedim . Pars öfkeyle bana bakarak "Yalan söyleme ne oldu ? " dedi . Omuz silkerek "Başka bir şey yok . Sadece çizildi ve intikama neden onda bir ." dedim . O ise gülerek "Bana nefretle saldırdın ama ben sana bir şey yapmadım . Eğer intikam yanlış yerden ve kişiden alınıyorsa bu intikam değildir . Hadi bu gün git dinlen . Bacağın düzelmeden iyi bir ders olmayacak . " dedi . Öfkeyle odaya geri döndüm . Kanlı kıyafetlerimi spor çantama doldurdum ve odadan çıktım . Bu gün diğer eğitimlere katılmayacaktım . Dışarı çıktığımda şoför kapıyı açtı . Kafamı olumsuz anlamda sallayarak spor çantasını ona uzatarak "Hepiniz geri dönün ve beni yalnız bırakın . " dedim . Adamlarımdan birkaçı itiraz edecekken "Geri dönün ."diye bağırdım . Adamlarım istemeye istemeyede olsa arabalara binip uzaklaştılar . Bense telefonumdan bir şarkı açıp kulakğımı taktım ve yavaşa yavaş sahilin yolun aldım . Kulaklıkta çalan şarkı 'Sarı Kurdeleler 'di . Zor değil mi ? En sevdiğin insanı kayb etmek . Bu yüzden derler insanların değeri ölümden sonra anlaşılır . Ama bana şans sunulmadıki . Bana onlara değer vermü şansı sunulmadı . Çok küçükken sanki kesdiler elerimi , kollarımı . Bir insan için aile kaybı çok zor . Belkide Ayaz haklıdır . Belkide beni zayıf kılan Nildadır . Ama o gün anne ve babamla birlikte o da öldü . Bana yıllar sonra ilk kez addımla seslenen biri oldu o da Ayazdı . Baş düşmanım . Evet o da haklı bana bir şey yapmadı ama ailesi yaptı . Ailesi hayatımı mahv etti . Ben yaşamıyorum çünkü buna yaşamak denmez . Sahile vardığımda kulaklıkta 'Penceresiz Kaldım Anne ' şarkısı çalıyordu . Sesi fulleyerek denize baktım ve bağırmaya başladım . Öfkemi boşaltmamın tek yolu buydu .
"Yeteeeer . Yeteeeer . Yeteeer hayat . Eğer beni sevmiyorsan bırakta gideyim . Yoksa sende benim acı çekmemi mi beğeniyorsun ? Susma . Bir şey söyle ."dedim ve diz çökerek ağlamaya başladım . Bit artık . Bit be hayat . Acı çekmekten yoruldum ben . Ama sen çektirmekten bıkmadın .