Luster Bar’ın loş ışıklı arka odasında keskin bir tentürdiyot ve yanık barut kokusu havaya hakimdi. Gölge, kapının eşiğinde kollarını kavuşturmuş, gözlerini sargı bezleriyle boğuşan ikiliden bir an olsun ayırmıyordu. Jack, tahta sandalyede otururken acıyla dişlerini sıkıyor, Karanlık Kız ise çocuğun omzundaki kurşun sıyırığını ustaca temizliyordu.
"İyi tut," dedi Karanlık Kız sessizliği bozarak. Sargıyı sıkıca bağlayıp Jack’in omzuna hafifçe vurdu. Sonra gencin gözlerinin içine bakarak İtalyanca sordu:
“Ora parla, Jack. Chi ti sta cacciando davvero? E perché sei venuto proprio qui?” (Şimdi konuş Jack. Seni gerçekten kim avlıyor? Ve neden tam olarak buraya geldin?)
Jack derin bir nefes aldı. Bakışları Karanlık Kız ile kapıdaki Gölge arasında gitti geldi. Yutkunup titrek bir sesle anlatmaya başladı:
“Non sono arrivato qui per caso... Mio padre lavorava per la famiglia Rossi a Napoli. Un mese fa hanno scoperto che passava informazioni alla polizia ve lo hanno ucciso. Io sono scappato con questo...” (Buraya tesadüfen gelmedim... Babam Napoli’de Rossi ailesi için çalışıyordu. Bir ay önce polise bilgi sızdırdığını öğrenip onu öldürdüler. Ben de bununla kaçtım...)
Jack, ceketinin iç cebinden kan lekeli, deri kaplı küçük bir defter çıkarıp masaya koydu.
Karanlık Kız defteri eline alıp sayfalarını hızlıca çevirdi. Sayfalar isimler, sevkiyat tarihleri ve bu şehirdeki bazı tanıdık mekanların koordinatlarıyla doluydu. Son sayfaya geldiğinde gözleri donakaldı.
Gölge sabırsızlanarak öne doğru bir adım attı. "Ne yazıyor orada? Çocuğun babası kimmiş, peşindeki bela neymiş?"
Karanlık Kız başını yavaşça kaldırdı. Yüzündeki o soğukkanlı maske ilk defa çatlamıştı. Defteri Gölge’ye doğru uzattı.
"Bu sadece bir kaçış hikayesi değil Gölge," dedi sesi ilk kez bu kadar buz gibi çıkarak. "Rossi ailesi şehre çoktan sızmış. Bu defter, Luster Bar da dahil olmak üzere bu bölgedeki tüm mekanların ne zaman ve nasıl ele geçirileceğinin haritası."
Tam o sırada, barın arka sokağından gürültülü bir fren sesi duyuldu. Luster Bar’ın ağır metal kapısı gümbürdedi. Dışarıdan gelen ayak sesleri ve kurulan silah mekanizmalarının tıkırtısı gecenin sessizliğini bıçak gibi kesti.
Gölge belindeki silahı hızla çekip kurdu, Karanlık Kız’a bakarak çarpık bir şekilde gülümsedi. "Sanırım yarını beklememize gerek kalmadı Kraliçe. Bela ayağımıza kadar geldi."
Karanlık Kız masadaki defteri cebine attı, belinden kendi bıçağını çıkardı ve Jack’e dönüp fısıldadı: “Resta dietro di noi.” (Arkamızda kal.)