Şimdi geleceğimiz kısım beni hiç mutlu etmiyor. Devam etmek istemiyorum.
Öyleyse sıkıntıları bulmaya daha yaklaşmışızdır. Yani devam etmeliyiz.
Hiç merhametin yok. Pelerinin kalbini de mi örttü?
Laf söyleyemediğin zaman pelerinimi eleştirme lütfen.
“ Ee…”
”İşte sağdan sola doğru başla.”
“ Gözükmüyorlar bile nasıl sayacağım?”
”İyice bak, bakmasını bilmiyorsun. Nasıl da parlıyorlar.”
” Anlamıyorum, gecenin bi vakti burada oturmuş kafamız kopacak gibi gökyüzüne bakarak neyi amaçlıyoruz?”
“1,2,3,4,5 şurada 6,7,8,9 ilerisinde…”
”Sanırım sen saymayı bitirene kadar boş boş oturacağım.”
” Benimle say.”
”Uzun sürer, zaten bulamıyorum.”
”Uzun sürsün istiyorum. Yıldızları sayana kadar benimle kalman için. “
Uzun sürer sandım. Çünkü her buluştuğumuzda gökyüzündeki yıldızları baştan saymaya başlıyordum.
Neden sürmedi?
Çünkü yıldızlar birer birer parlaklığını yitirdi. Kayıp düştüler. Azaldıkça azaldılar. Onlar azalıp parlaklığını yitirirken ben de yitirdim. Usulca söndüm. Sonra…
Sonra?
Sonra gökyüzümde sayacak yıldız kalmadı. Gökyüzü sonsuz sanırdım. Hatam da burada başladı. Sonsuz gibi gelen her şeyin bir sonu olduğunu unuttum.